Stoke City

White Hart Lane, 22 december 2012, 16u54. Bij het laatste fluitsignaal van Tottenham Hotspur - Stoke City weerklinkt er boegeroep in het stadion. Niet zozeer omwille van de eigen prestatie, al was die niet denderend, maar vooral omwille van de prestatie van de bezoekers. Ik had de eer en het privliege - diepe zucht - om dat live te mogen aanschouwen.

Op voorhand vreesden we een saaie wedstrijd te zien. Stoke City is immer de minst gepasseerde verdediging van de Premier League. Dat komt hoofdzakelijk door hun oer-Britse stijl van spelen onder leiding van Tony Pulis. Sympathieke man en goede coach die hamert op het belang van verdedigende organisatie. Helaas verliest hij daarbij soms het aanvallende aspect van het voetbalspel uit het oog.

De eerste 25 minuten leek Stoke nochtans met goede bedoelingen te beginnen. Een kansje hier en daar met daarbij een niet onbelangrijke rol voor diepste spits Kenwyne Jones die een hele wedstrijd Dawson en Caulker van de nodige kopzorgen voorzag. Toen Tottenham na die 25 minuten de wedstrijd echter in handen begon te nemen, kroop Stoke terug in een egelstelling. Een egel die met zijn stekels op nog eens in een diepe put kroop ook.

Het systeem van Stoke is simpel. Eens de tegenstander met de bal over de middellijn komt, stelt Stoke een zogeheten dubbele muur op. De twee vleugelmiddenvelders zakken terug tot naast de achterste vier, de verdedigende middenvelders tot op het halve maantje van de rechthoek en de tweede spits fungeert als verdedigende middenvelder. Concreet betekent dat 10 mensen achter de helft van de eigen helft. Volgt u nog? (Ik laat de diepste aanvaller even buiten beschouwing)

Laten we even overgaan naar de situatie waarbij Stoke de bal wel heeft. Hier heb ik de middellijn wel weergegeven, dus laat u niet misleiden. Wanneer Stoke de bal verovert, wordt er negen van de tien keer geopteerd om van achteruit op te bouwen. Daarbij wordt letterlijk de bal eerst teruggespeeld naar de centrale verdedigers om dan een diepe bal te versturen op de diepe spits in de hoop dat iemand aansluit. 

Het voetbal van Stoke is zo eentonig maar toch efficiënt. Er is geen doorkomen aan. Na de match wordt er dan vaak gesproken over een goed georganiseerde ploeg omdat het not done is om te zeggen dat het eigenlijk oersaai voetbal is. Bij deze: het was oersaai. Respect voor de honderden, misschien zelfs een duizendtal, fans van Stoke die de trip naar Londen maakten om zoiets te bekijken. Respect voor de mensen die nota bene geld geven aan een abonnement van Stoke. U zou kunnen denken dat ik verbitterd ben omdat Tottenham niet won. Deels klopt dat. Maar deels is Stoke City, en heel wat mensen zullen me daarin gelijk geven, gewoon echt saai. Om niet te zeggen: anti-voetbal.

Malaise

Astridpark, zondag 11 november. Wapenstilstand lijkt ver weg gedurende de negentig minuten die Anderlecht gebruikt om Club Brugge volledig onder de voet te lopen. Zo erg hadden ze het zelfs aan de Ijzer niet gezien bijna 100 jaar geleden. Zo erg had de blauw-zwarte aanhang het in 30 jaar niet meer gezien.

De 6-1 nederlaag was het orgelpunt op een malaise die al enkele weken, eigenlijk maanden en zelfs jaren, aansleept bij Club Brugge. Een simpele blik op Wikipedia maakt veel duidelijk: laatste keer kampioen in 2005, laatste keer trofee 2007. Voor een topclub is dat eigenlijk te weinig. En dan dringt de vraag zich op? Is Club Brugge nog wel een topclub in België? Het antwoord laat ik aan u.

Tegen Anderlecht werd nog maar eens pijnlijk duidelijk hoe weinig vertrouwen in deze ploeg zit. Vertrouwen in elkaar, maar vooral in zichzelf. Jorgensen is een schim van de speler die vorig seizoen 15 keer scoorde voor AA Gent, Figueras zou de bal nog niet juist raken moesten ze deze aan zijn voet kleven en Odjidja. Wel ja, Odjidja. Deze ploeg kleeft als los zand aan elkaar. Bij nader inzien denk ik dat los zand nog sterker aan elkaar kleeft.

Natuurlijk is er het excuus dat er veel geblesseerden zijn. Dan nog heeft dit Club kwalitatief de breedste kern in eerste klasse. Dat mag dus geen excuus zijn. Een nog vaker gehoord excuus is dat er gebouwd wordt. Gebouwd aan God mag weten wat. Ik ben ondertussen de tel kwijt hoeveel keer de term club in opbouw de afgelopen jaren gevallen is. Het aantal keren dat ik me er reeds aan geërgerd heb, is zo mogelijk nog groter. 

Dat brengt ons bij het beleid van Club Brugge. Geleid door een man: Bart Verhaeghe. Dat is zo de facto en de jure. Verhaeghe kan enkel verdwijnen bij Club door Verhaeghe zelf. Een hoogst ongezonde situatie, maar Verhaeghe is nu eenmaal een man die weinig tegenspraak duldt. Hij komt uit de zakenwereld en heeft daar zo zijn weg naar de top ook gevonden. Om zijn uitspraken kracht bij te zetten, heeft hij de ideale handpop: Vincent Mannaert. Ooit beloftevol bij Zulte Waregem, nu niet meer dan een woordvoerder van Grote Bart.

Dit Club heeft snel hulp nodig. Ten eerste moet een nieuwe coach gevonden worden, iemand die - dixit Peter Vandenbempt - een storm kan ontketenen in de kleedkamer en ontzag afdwingt bij de spelers. Idealiter krijgt deze persoon ook een sterke stem in het sportieve beleid, want daar schieten Mannaert en Verhaeghe duidelijk tekort qua kennis. Tot slot moet het imago van de Club dringend veranderen. Club Brugge is de laughingstock geworden van de Jupiler Pro League. Tijd voor verandering.

Verdediging

Af en toe is het noodzakelijk om even uit een vroege winterslaap te ontwaken en enkele gedachtekronkels neer te pennen. Dat de beer of de egel rustig doorslaapt is hem gegund. Maar wie een slapende beer wakker schudt, kan zich aan wat ergernis verwachten. Zo ook hier.

Voor de tweede speeldag op rij werd in de Belgische competitie een vorm van natrappen geminimaliseerd door de clubs in kwestie. 

Vorige week ontving Anderlecht thuis Lokeren. Na een duel tussen Dieumerci Mbokani en Killian Overmeire, gaan beide spelers tegen de grond. Bij het neerkomen trapt Mbokani bewust, hij kijkt zelfs waar Overmeire is, richting het gezicht van Overmeire en raakt hem. Mbokani biedt zijn excuses aan - dat lijkt me toch toegeven van schuld? - maar claimt wel dat het onbewust was. Coach John Van Den Brom gaat een stap verder en zegt dat je zo wel duizend incidenten kan vinden via televisiebeelden. Anderlecht zelf spreekt van een 'ongelukkig contact'. 

Dit weekend de topper Club Brugge - Racing Genk. Jonathan Blondel gaat, in gekende stijl, naar de bal. Thomas Buffel springt en landt daarbij in - dixit Johan Boskamp - het trouwgereedschap van Blondel. Zeker discussie mogelijk of dat met opzet was of niet, beide spelers waren elkaar meermaals tegengekomen tijdens de wedstrijd. Blondel trapt, liggend op de grond met de handen aan zijn klokkenspel, met twee voeten op Buffel. Ook dat is natrappen en verdiende de uitsluiting. Georges Leekens bekijkt de beelden en doet alsof zijn neus bloedt. Zucht, ook dat is geen verrassing. Bij Club spreken ze via woordvoerder Pieter Marechal: "Buffel raakt Blondel op een plek waar het aankomt voor mannen. Daarop kwam er een reactie. Maar beide spelers kennen elkaar goed en schudden elkaar na de match de hand. Dus wat ons betreft: case closed."

Neen. Neen. Neen. Case helemaal niet closed. Op basis van videobeelden zullen en moeten Mbokani en Blondel gestraft worden. Akkoord, het zijn spelers met een reputatie maar dat mag in deze niet meespelen. Het hadden even goed twee andere spelers kunnen zijn, maar ook dan past maar een sanctie: de schorsing. Drie speeldagen zitten en dan case closed. Of niet?

Clubs, trainers en bestuur moeten leren waar de grens ligt om een speler te verdedigen. Een communiqué waarin gesteld wordt wat er echt gebeurde, dat de club niet akkoord gaat met de actie en de straf van hogere instanties afwacht, zou in deze beter zijn. Binnenshuis de speler op zijn plaats zetten, hoort daar ook bij. Jammer dat clubs daartoe niet bereid zijn. Het zou hun imago immers ten goede komen. 

Om tot slot even naar het buitenland af te dwalen. Dit weekend maakte Luis Suarez zich schuldig aan fopduiken, ook voor hem niet de eerste keer. Iedereen had het gezien, maar manager Brendan Rogers sloot vaderlijk de ogen. Nee, meneer Rogers, Suarez heeft een probleem. En als echte vader zou je hem daarvoor een opvoedende tik moeten geven. Het is tijd dat die knop eindelijk omgedraaid wordt.

Jupiler Pro League 2012 - 2013

Temidden van alle heisa die de Olympische Spelen met zich meebrengen, zouden we bijna vergeten dat zaterdag de Belgische voetbalcompetitie opnieuw afgetrapt wordt. De afgelopen maanden leek het op de transfermarkt rustiger dan anders en goudhaantjes als Matias Suarez en Jelle Vossen dartelen momenteel nog vrolijk rond op onze velden.

De club die zich de grootste kwalitatieve injectie heeft toegediend is zonder twijfel Club Brugge. Het versterkte zich in elke linie, haalde met Jorgensen een belangrijke schakel uit het Gentse middenveld weg en kocht met Meme Tchite een spits die voor de nodige doelpunten moet zorgen. Daarenboven sloegen ze erin het contract van steunpilaar in de defensie Ryan Donk te verlengen. Club lijkt na lang puzzelen nog eens een kern te hebben die echt kan strijden voor de titel.

Andere titelfavoriet is traditioneel RSC Anderlecht. Met Mbokani beschikken ze over veruit de beste spits in onze competitie. Nieuwe coach Van Den Brom pleit aanvallend voetbal, wat Dieu moet liggen. Afwachten blijft het wat Suarez en Juhasz doen. Defensief lijkt Anderlecht, afgaande op de Supercup, kwetsbaar en enige versterking daar zou geen kwaad kunnen. Dat Van Den Brom kiest voor Dennis Praet op het middenveld valt alleen maar toe te juichen. Hopelijk kan Praet de vele verwachtingen ook inlossen.

Onder Anderlecht en Club Brugge komen alweer de traditionele namen naar boven. Standard wacht echter een nieuw overgangsjaar, wat het imago van Roland Duchatelet niet ten goede zal komen. Genk zit met defensieve kopzorgen voor de start van de competitie en Gent heeft dan weer nood aan versterking op het middenveld en een scorende diepe spits.

Dat biedt mogelijkheden aan andere clubs om een plaatsje in play off I te veroveren. Lokeren bijvoorbeeld, dat de kern van vorig jaar behield en tegen Anderlecht al toonde dat het dit jaar zeker kan meestrijden voor een plaats bij de eerste zes. KV Mechelen zocht dan weer, op aanraden van nieuwe coach Harm Van Veldhoven, op de Nederlandse markt en vond daar onder andere Mads Junker, geen onbekende bij onze Noorderburen. Kortrijk zal moeten herorganiseren, maar heeft daar met Vanhaezebrouck een trainer voor met de juiste ervaring.

Moeilijk wordt het sowieso voor nieuwkomers Charleroi en Waasland-Beveren. In Charleroi weet niemand eigenlijk nog wat een voetbal precies is en Waasland-Beveren mist nog enkele essentiële versterkingen. Ook Lierse zal dit seizoen vooral mikken op het behoud en voor Oud-Heverlee Leuven wacht het moeilijke jaar van bevestiging. Bergen, Zulte Waregem, Beerschot en Cercle Brugge kunnen alle vier verrassen, maar evengoed tekenen voor een grijs seizoen in de middenmoot.

Let the games begin.

Ronde 2

Twaalf dagen voetbalgenot zijn achter de rug. En om eerlijk te zijn, ik heb me weinig verveeld. Het EK heeft tot nog toe zeker niet voortdurend hoogstaand voetbal opgeleverd, maar spanning en sensatie des te meer, of dat nu op of naast het veld was.

Groep A, die ik voorheen als de saaiste op papier bestempelde, toonde dat papieren geen enkele waarheid bevatten. Polen bracht leuk voetbal met de nodige dosis enthousiasme en een hoofdrol voor Dortmund-spelers Kuba (Blaszczykowski) en Lewandowski. Rusland imponeerde in hun eerste wedstrijd, maar liet het daarna afweten. Dit tot groot jolijt van de Grieken en de Tsjechen. Zeker niet de beste ploegen op dit EK, maar wel twee collectieve blokken. Naast het veld waren er de verwachte rellen voor en na het treffen tussen de Polen en de Russen. Dat voorzitter van de UEFA Michel Platini daarop zegt dat  voor 99,9 procent alles in orde is op dit EK, is een brug te ver. Zulke problemen waren in te calculeren en moesten vermeden worden. Het hooliganisme is en blijft een smet op het voetbal.

Door naar groep B. Daar bleek Nederland de grote teleurstelling. Bij de Nederlanders, met wereldtoppers als Van Persie, Sneijder en Robben, was het pijnlijk duidelijk waar het probleem lag. Er was geen teamgevoel - zie de hele hetze met Huntelaar, Van Bommel en Van Der Vaart - maar ook de creativiteit ontbrak. Waren ze vermoeid? Wat er ook van zij, dit Nederland was het slechtste Nederland dat ik ooit zag op een groot tornooi. Dat in tegenstelling tot Duitsland. Met Mats Hummels achteraan, Bastian Schweinsteiger als controleur, Mesut Ozil als inspiratiebron en Mario Gomez als afwerker hebben de Duitsers alles in huis om dit tornooi te winnen. Denemarken was verdienstelijk. Portugal kon pas in zijn derde wedstrijd op een weergaloze Cristiano Ronaldo rekenen, maar dat bleek dan ruimschoots voldoende. Zonder veel problemen halen Duitsland en Portugal de halve finale.

In groep C stoten zoals verwacht Spanje en Italië door, al had dat zeker anders kunnen zijn. Spanje toonde zich met momenten kwetsbaar en een kopbal van Rakitic had dit tornooi veel vroeger kunnen beëindigen voor de regerend Europees- en wereldkampioen. Kroatië toonde zich een tegenstander waar onze Rode Duivels in de kwalificatie voor Brazilië 2014 zeker rekening mee dienen te houden. Italië deed met coach Prandelli afstand van het gekende catenaccio en dat laat zich ook tonen op dit EK. Onder leiding van maestro Andrea Pirlo hebben de Italianen zich opgeworpen tot een van de schaduwfavorieten. Nu nog Mario Balotelli wat onder controle krijgen. De Ieren waren voetballend een niveau of twee te klein in deze poule, maar hun fans staken er met kop en schouders bovenuit. Een schoolvoorbeeld voor elke groep supporters. The Fields of Athenry wordt nu op Poolse schoolbanken als nieuw volkslied aangeleerd.

Tot slot groep D. Engeland-Frankrijk was een oersaaie opener. Hodgson heeft zijn gekende stijl op dit Engelse elftal overgezet maar wel met suces, want de resultaten volgden en Engeland werd groepswinnaar. Daarbij een grote hulde aan Steven Gerrard, die ondanks vele blessures de laatste jaren op dit EK opnieuw wereldniveau haalt. Zweden stelde teleur in hun eerste twee matchen maar speelde tegen Frankrijk bevrijd met een werelddoelpunt van Zlatan Ibrahimovic tot gevolg. De prestatie van Frankrijk in die derde wedstrijd stemt tot nadenken, maar is zeker geen reden om hen af te schrijven tegen Spanje. Oekraïne ligt er ook uit, maar de twee doelpunten van Shevchenko in hun openingswedstrijd tegen Zweden zijn een prachtige afsluiter van een legendarische carrière.

Toch kort nog iets over Engeland-Oekraïne: goal line technology. GOAL! LINE! TECHNOLOGY! We hebben geen nood aan extra scheidsrechters, maar wel aan moderne technologie. Wie dat nu nog niet beseft, mag zich toch eens serieus achter de oren krabben.

Omdat ik niet de gewoonte heb mijn mening te herzien, blijf ik bij Spanje als eindwinnaar in een finale tegen Duitsland. Maar dat er kandidaten genoeg zijn om dat te verhinderen, mag na ronde 1 duidelijk zijn.

Prognose EK 2012

Het is zover. De vooravond van het Europees Kampioenschap voetbal 2012 in Polen en Oekraïne. Bij deze mijn prognose van het verloop van het tornooi.

Groep A: Polen, Tsjechië, Griekenland, Rusland

Veruit de saaiste poule op papier. In groep A verwacht ik veel van Rusland. De Russen, onder leiding van Dick Advocaat, toonden in de voorbereiding met onder meer een 3-0 overwinning tegen Italië dat ze een gevaarlijke outsider kunnen zijn. Verder zal ook Polen zeer gemotiveerd zijn met dank aan het vurige thuispubliek. Polen heeft met Robert Lewandowski ook een kandidaat-topschutter in de rangen, die bij Dortmund dit seizoen bewees van grote waarde te zijn. Tsjechië zal net niet voldoende brengen, Griekenland mag maximum hopen op één punt.

Groep B: Nederland, Duitsland, Denemarken, Portugal

Door kenners de groep des doods genoemd en terecht. Velen zien hier desalniettemin Duitsland en Nederland gemakkelijk doorstoten. Over Duitsland twijfel ik absoluut niet. In mijn ogen halen de Duitsers zelfs 9 op 9. Nederland heeft een aantal spelers die elke ploeg wel zou willen, maar hoe fit zijn een Van Persie en een Robben nog na een lang seizoen? Kan Nederland echt een team vormen in plaats van elf individuen? Hoe zeker zijn onze noorderburen achteraan? Elk ander jaar had ik Portugal dan ook grote kans gegeven om door te gaan. Dit jaar ligt dat moeilijker. Hun laatste voorbereidingswedstrijd werd verloren van Turkije en het hele team, Cristiano Ronaldo het meest van al, werd uitgefloten. De Portugezen kampen met een gebrek aan vertrouwen. Kan het Danish Dynamite onder leiding van Christian Eriksen daarvan profiteren? Wie weet.

Groep C: Spanje, Italië, Kroatië, Ierland

Persoonlijk de groep waar ik het meest naar uitkijk. Van Spanje is geweten dat ze attractief voetbal brengen. Als ze het gemis van David Villa collectief kunnen opvangen, zijn zij zonder twijfel topfavoriet. Italië zit verwikkeld in een gokschandaal. Of dat invloed zal hebben, is niet geweten. De laatste keer dat Italië in een groot schandaal betrokken was, was 2006. Toen werden ze wereldkampioen. Kroatië is met coach Slaven Bilic een vaste gast geworden op de grote tornooien de laatste jaren en brengen ook steevast leuk voetbal. Met Nikica Jelavic vooraan, die bij Everton meteen ontbolsterde, en dirigent Luka Modric zijn zij altijd een mogelijkheid voor de kwartfinale. Persoonlijk hoop ik dat de Ieren iedereen verrassen. Onder Trapattoni verloren ze trouwens niet meer sinds oktober 2010. Misschien wordt de strijd om plaats twee zo spannender dan velen denken.

Groep D: Engeland, Frankrijk, Zweden, Oekraïne

De tweede poule met een gastland. In tegenstelling tot voor Polen in poule A, is de tegenstand voor Oekraïne hier te sterk. Het zal wel een mooi afscheid worden voor Andriy Shevchenko. Na Engeland te zien spelen tegen België en er rekening mee houdend dat Engeland de eerste twee wedstrijden geen beroep kan doen op Wayne Rooney, zie ik het somber in. Verliezen van Frankrijk, winnen van Oekraïne en dan beslissend tegen Zweden. Dat Zweden heeft een degelijke kans om tweede te worden in deze groep. Tweede, niet meer. Frankrijk heeft van alle deelnemende landen de meeste wedstrijden op rij gewonnen en is uit op revanche na het mislukte WK in Zuid-Afrika. Frankrijk kan de ploeg worden die het potentieel heeft om te winnen, maar van wie tegelijkertijd niemand het verwacht.

Na de poulefase zal ik mijn voorspellingen kritisch toetsen aan de resultaten en kijken waar we dan staan. Tot dan voorspel ik alvast dit als einduitkomst. Beschuldig mij van zekerheid zoveel u wil. Daar heeft nog niemand ooit iets mee verloren.

Finale: Duitsland - Spanje 0-1

Topschutter: Miroslav Klose
Speler van het tornooi: Andres Iniesta

Marc Wilmots

Marc Wilmots werd vandaag door de Koninklijke Belgische Voetbalbond permanent aangesteld als bondscoach. Daarmee volgt hij nu zeker Georges Leekens op. Twee oefeninterlands en drie jaren als assistent van eerst Dick Advocaat en daarna Leekens zelf waren voldoende om de hoge piefen van het Belgische voetbal te overtuigen van zijn kunnen. Wilmots wordt dus de man die onze nationale ploeg naar Brazilië moet leiden. 

Over de persoon Wilmots hoeft geen woord meer gezegd. Iedereen weet waar das Kampfschwein voor staat. Als coach oogt zijn cv pover. Twee maanden speler-trainer bij Schalke 04, een passage bij Sint-Truiden en daar stopt het, uitgezonderd zijn werk bij de Rode Duivels. 

Na de interland tegen Engeland, waar de Duivels organisatorisch goed voetbalden maar het voor de zoveelste keer ontbrak aan diepgang en kansen, werd Wilmots uitvoerig geëvalueerd. Philippe Collin, voorzitter van de Technische Commissie van de KBVB, meldde met een schaapachtig lachje dat Wilmots' kansen sterk gestegen waren. Zijn aanstelling kwam dan ook niet echt als een verrassing.

Ikzelf loop niet over van vreugde met de aanstelling van Wilmots. Wilmots heeft als trainer, aanschouw het overzicht van zijn cv, weinig tot niets bewezen. Hij krijgt met deze generatie Rode Duivels één voor één spelers uit topclubs onder zijn hoede. Een topcoach ware dan ook een meer logische keuze geweest. Voor een jonge groep zou de nodige dosis ervaring welgekomen zijn in de aanloop naar het WK 2014. Dat Wilmots als speler ervaring genoeg heeft, staat als een paal boven water. Of dat voldoende is om deze groep ook effectief naar een hoger niveau te tillen, is een andere zaak. 

Elk voordeel heb natuurlijk z'n nadeel. En omgekeerd. Wilmots is een coach die staat voor open en duidelijke communicatie, zowel naar spelers als naar de pers. Het is een verademing om een coach te horen die ook zegt waar het op staat en die zijn winnaarsmentaliteit niet onder stoelen of banken steekt: "Als we niet komen voor een goed resultaat, kunnen we beter thuisblijven." Als Wilmots niet tevreden is met wat hij ziet, zal hij dat ook zeggen. Van verstoppertje spelen is bij Wilmots geen sprake.

Misschien was het wel Jan Vertonghen die het na de match tegen Engeland het best verwoordde: "Het is wél iemand die belangrijk is om de groep bij elkaar te houden." Daarbij ontweek hij listig de vraag of Wilmots de juist bondscoach zou zijn. Maar gelijk heeft ie. Wilmots staat dicht bij de spelers, maar dwingt tegelijkertijd enorm veel respect af. De perfecte assistent-coach, als het ware.

Misschien is het in dit geval nuttig om de wijze woorden van Ariël Jacobs te volgen: "Als die elf spelers op het veld een beetje overeenkomen, raken ze er zonder trainer ook wel. Maar als ik geen spelers heb, win ik niks. Ik heb geholpen, maar zij hebben het gedaan." Wilmots zal niet de man zijn die deze groep spectaculair beter laat voetballen. Laat ze dat maar zelf doen. En laat Wilmots doen waar hij goed in is: aanvuren, motiveren en doen geloven. Want dat is wat deze generatie meer dan ooit nodig heeft.

Unbelievable

Mijn blog heet The Beautiful Game. Vandaag heeft eens te meer bewezen waarom. De titelstrijd in Engeland kende een doldwaze ontknoping. Zelfs John Cleese had dit scenario niet kunnen verzinnen. Voetbal is prachtig, fenomenaal, weerzinwekkend. Het is de mooiste sport die er bestaat.

Bij het eerste fluitsignaal om 16u stonden beide ploegen uit Manchester met gelijke punten aan kop. City had evenwel een beter doelsaldo en had maar één opdracht: minstens even goed doen als United. 

Aan de rust leek er geen vuiltje aan de lucht. United leidde met 0-1 in The Stadium of Light van Sunderland en City stond 1-0 op voorsprong na een kleine flater van Paddy Kenny, de doelman van QPR. Na de rust kreeg United kansen genoeg om zijn voorsprong verder uit te diepen, maar dat lukte niet. Over naar The Etihad, waar het na de rust ontplofte. Eerst misrekende Joleon Lescott zich op een hoge bal. Djibril Cissé profiteerde en knalde staalhard de 1-1 voorbij Joe Hart.

Even later zijgt Carlos Tevez neer op de rand van de zestien. Er volgt een close up van Joey Barton en dan weet het kleinste kind wat er gebeurd is. Herhalingen tonen dat Barton een elleboog uitdeelde. Barton krijgt - en dat mag geen verrassing heten voor wie Barton kent - een rode kaart. Wat daarna volgt, is ongezien. Bad Boy Barton deelt een kniestoot uit in de rug van Sergio Aguero, gevolgd door een kopstootbeweging naar Vincent Kompany, waarna hij naar binnen begeleid wordt. Zoiets hoort in de verste verte niet thuis in het voetbal. Een schorsing van zes maanden op zijn minst, voor wie mijn mening vraagt. Dat Joey Barton ooit nog in Engeland aan de bak komt, valt trouwens sterk te betwijfelen.

Toch slaagt QPR erin om met tien man op voorsprong te komen. Vincent Kompany vergeet de fout te maken langs de zijlijn en Mackie kopt de voorzet binnen. Lescott en Kompany, misschien wel het meest betrouwbare centrale duo in de Premier League, met elk een misrekening en City op achterstand. Een wanhopige supporter worstelt met zijn trui in de tribune. Vertwijfeling maakt zich meester van de citizens.

Een belegering volgt. QPR trekt een dubbele muur op voor hun doel en slaagt er enkel nog in de bal wild weg te trappen. Paddy Kenny maakt zijn fout uit de eerste helft goed met enkele puike reddingen. De wanhoop nabij wordt de ene bal na de andere in de zestien gepompt. Mancini, ijzig kalm de eerste 65 minuten, maakt de ene wild gesticulerende beweging na de andere. De stijlvolle Italiaan schreeuwt zijn troepen naar voren en tiert, volledig rood aangelopen, het ene woord na het andere tegen assistent David Platt.

Minuut 92. Hoekschop binnengekopt door Edin Dzeko. 2-2. Sir Alex Ferguson kijkt in Sunderland nu angstig naar zijn horloge. Twee minuten later is het mirakel helemaal compleet. Sergio Kun Aguero blijft koel, dribbelt de laatste verdediger en vuurt een raket voorbij de hulpeloze Paddy Kenny. Het stadion ontploft. Na vierenveertig jaar is Manchester City opnieuw kampioen van Engeland en dat, afhankelijk van de oliedollars, misschien zelfs voor vele komende jaren.

Dat voetbal een prachtige, maar soms ook harde sport kan zijn, beseffen de Reds van United maar al te goed. In 1999 konden zij juichen na vijf dolle minuten in blessuretijd, met dank aan Teddy Sheringham en Ole Gunnar Solskjaer. Dan heb ik het over de finale van de Champions League tegen Bayern Munchen. Nu weten ze ook wat het betekent om het op vijf minuten te verliezen.

Hoedanook, Manchester City is kampioen en verdient daar felicitaties voor. En wie na vandaag nog durft ontkennen dat voetbal de prachtigste sport is die er bestaat, die stuur ik met veel plezier een dvd op van deze wedstrijd.

Gouden Generatie

Griekenland, Nederland en Engeland. Binnenkort misschien nog Frankrijk. Portugal zeker top vijf. Spanje van zeer groot belang. Duitsland en Italië niet echt. Nee, ik heb het niet over landen waar de Piratenpartij nadenkt om deel te nemen aan verkiezingen. Ik heb het wel over de Gouden Generatie Rode Duivels die in de Europese (top)competities bij de beste spelers horen. En ja, noem mij maar chauvinistisch. 

Laat ons beginnen met de meest indrukwekkende: Vincent Kompany. Kompany leidt het sterrenelftal van Manchester City, zonder ongelukken op de laatste speeldag, naar de titel dit jaar. Hij speelde vrijwel elke wedstrijd want raakte bijna nooit geblesseerd. The Glass Man lijkt zo definitief een blok graniet te zijn geworden. 

Kompany werd dan ook met recht en reden verkozen tot beste speler van Engeland. Niemand had daar ook maar iets tegen in te brengen. De enige andere speler die genoemd werd, was Robin Van Persie. Daar valt zeker iets voor te zeggen - waar zou Arsenal dit seizoen staan zonder hem? - maar Kompany is dit jaar uitgegroeid tot een natuurlijke leider en verdediger van wereldklasse. Deze erkenning verdient hij dan ook. Leuk weetje is daarbij nog dat Kompany ooit voor 6 miljoen pond naar City gehaald werd. Een koopje, zullen we dat noemen.

Ook in Nederland werd een Belgische verdediger uitgeroepen tot speler van het seizoen. Jan Vertonghen, eveneens kapitein bij zijn club en kampioen, speelde alweer een sterk seizoen bij Ajax, dat voor hem stilaan te klein geworden is. Toch zal het voor hem een grotere aanpassing worden als hij zijn transfer, vermoedelijk naar Tottenham, versiert. Vertonghen zal zijn speelstijl moeten aanpassen, want is vaak nog net te nonchalant, wat in Engeland snel afgestraft wordt.

Tot slot werd ook Mirallas tot beste speler verkozen. Dan hebben we het over Olympiakos in de Griekse competitie. Ik zou bij God niet weten hoe sterk de concurrentie daar was. Toch verdient ook dat respect. Mirallas lijkt eindelijk een club gevonden te hebben waar hij zijn talent kan ontplooien. Misschien wordt het dan ook maar eens tijd dat hij dat bij de Rode Duivels ook laat zien.

Kijken we naar Spanje en Portugal, zien we ook daar spelers van groot belang voor hun team. Axel Witsel kende bij Benfica een droomdebuut, dat hij misschien verzilverd ziet met een transfer naar Real Madrid. Nog straffer is Thibaut Courtois, die woensdag de finale van de Europa League won. Uitgeleend door Chelsea aan Atletico Madrid, meteen onder de lat staan, die plaats niet meer afgeven en dan tweede minst gepasseerde doelman van Spanje zijn op negentienjarige leeftijd. Enorm straf heet dat dan. 

En dan is er nog het godenkind der godenkinderen. Eden Hazard. Schittert al enkele jaren in Frankrijk bij Lille OSC en hij zou verkozen worden tot speler van het jaar. Daarbij heeft hij nog eens de clubs voor het uitkiezen, al heeft hij zelf halvelings verklapt dat het een blauwe club wordt in de Premier League. Hazard is nu al voorbestemd om in Engeland uit te groeien tot een van de smaakmakers en om die lijn door te trekken in Europa.

En dus zitten we met een ongelooflijke luxe op voetballend vlak. Maar het EK zal voor de Gouden Generatie avonden voor televisie in de zetel betekenen. Deze Gouden Generatie zal pas echt beginnen schitteren als al die individuen ook kunnen samengesmeed worden tot een echt team. En dan staan goede tijden ons te wachten.

Roy Hodgson

De kogel is door de kerk. Roy Hodgson is de komende vier jaar Engels bondscoach. Dat lijkt nu al het lot van Engeland voor het Europees Kampioenschap te bezegelen.

Begrijp mij niet verkeerd, ik ben zeker geen tegenstander van Hodgson. De man is sympathiek, goedlachs, ligt vaak goed in zijn spelersgroep, is gekend om zijn trainingsintensiteit en heeft ongetwijfeld vele andere kwaliteiten. Maar hij mankeert dat ene puntje: presteren als trainer bij een topclub. 

Maandenlang werd gespeculeerd over de opvolger en telkens kwam dezelfde naam naar boven: Harry Redknapp. Analisten, supporters, niet-voetballiefhebbers, huisdieren. Iedereen wou Redknapp. En toen kwam twee dagen geleden plots het bericht dat West Bromwich Albion aan de FA de toestemming gaf om met Hodgson te praten. Engeland splitste zich prompt op in twee kampen. Pro en contra Hodgson.

Dat Hodgson een rijkgevuld palmares heeft, daar bestaat geen twijfl over. De man heeft meer clubs getraind dan dat Pol Van Den Driessche openlijke getuigenissen tegen hem heeft. Van Scandinavië tot de Verenigde Arabische Emiraten, overal is Roy geweest. 

Daaronder ook enkele echte topclubs. Met Internazionale bereikte hij de finale van de toenmalige UEFA Cup, die hij op penalties verloor van Schalke. Akkoord, in die periode bij Inter bereikte hij best wat succes, maar het verschil met nationaal bondscoach was dat hij toen geen druk had. Inter had de jaren ervoor zwak gepresteerd, dus Hodgson had daar niets te verliezen. 

Eind 2007 belandde Hodgson terug in Engeland, hij werd er trainer van Fulham. In zijn eerste seizoen behoedde hij Fulham op de laatste speeldag van degradatie. In 2010 leidde hij The Cottagers naar de finale van de Europa League, waar ze verloren van het Atletico Madrid van Diego Forlan en Sergio Aguero. Na dat succes werd hij in Liverpool met de grote trom binnengehaald. Hij kon de verwachtingen nooit inlossen en verliet The Reds na een half seizoen. Bij West Brom vond hij onderdak en kende er rustige vastheid. Mooi genesteld in de tweede helft van het klassement. The Baggies waren tevreden.

Nu krijgt Roy waarschijnlijk de zwaarste opdracht van zijn carrière. Bij Engeland wordt hij met de druk opgezadeld van een hele natie die al sinds 1966 snakt naar grote tornooiwinst. Of hij die druk aankan, kan in vraag getrokken worden. Gebaseerd op zijn kortstondige passage bij Liverpool zeg ik nee. Hij moet de eerste twee groepswedstrijden de afwezigheid van Rooney opvangen en dan nog heel wat toppers uit de weg ruimen. Dat Engeland vanaf de poules een underdogpositie kan aannemen, speelt dan weer wel in zijn voordeel.

Bijkomend nadeel is dat Hogdson een zeer korte inloopperiode heeft. Een dikke maand krijgt hij om alles in orde te krijgen voor het EK, geen al te beste voorbereiding. Hij weet wie hij wil en hoe hij wil spelen, maar om een groep tornooigericht te krijgen, zijn meerdere wedstrijden nodig. Die krijgt hij niet. 

Toch wens ik Hodgson veel succes. En Harry Redknapp, die Engels bondscoach als zijn voetbalpensioen zag, wens ik toch nog een leuk loopbaaneinde met de titel voor Tottenham of zo.

Kevin De Bruyne

Wederom meer dan een maand afwezigheid, maar ik doe mijn best om het de laatste keer te laten zijn. Het voetbalseizoen loopt stilaan op zijn eind, maar binnenkort staat het Europees Kampioenschap weer voor de deur, dus redenen genoeg om de schrijfactiviteit wat op peil te houden.

Klein stukje gewijd aan jongeheer Kevin De Bruyne ditmaal. De Bruyne viel dit weekend in het begin van de wedstrijd tegen Anderlecht uit met een gebroken teen. De wedstrijd, die voordien als beslissend voor de titelkansen van paars-wit bestempeld werd, werd zo nooit een wedstrijd. Anderlecht stoomde door naar een zeer vlotte 0-4 overwinning en kroont zich ofwel woensdag, ofwel zondag tot landskampioen.

De Bruyne stond voor de zoveelste keer in de schijnwerpers naar aanleiding van de topper. Clinton na Lewinsky was er niets tegen. De laatste weken presteerde hij op zeer hoog niveau nadat Mario Been hem van de linkerflank weghaalde en hem centraal op het middenveld posteerde. Daar strooide hij kwistig assists in het rond en verstuurde de ene pass na de andere op de milimeter perfect. Een streling voor het oog.

De eerste keer dat ik De Bruyne zelf aan het werk zag, speelde hij ook centraal. Het was een beloftenwedstrijd tegen KV Mechelen. Echt onder de indruk was ik niet. Een klein, tenger mannetje. Leuke technische bagage, dat wel, maar meer ook niet. 

Ondertussen staat De Bruyne ettelijke stappen verder. Een wintertransfer versierd naar Chelsea voor 9 miljoen euro, uitgegroeid tot de smaakmaker van Racing Genk en bij uitbreiding van de Belgische competitie. Zijn ster schijnt nu zo sterk dat er gepleit wordt, door enkele vooraanstaande analisten van het Belgische voetbal, om de Rode Duivels rond hem op te bouwen. 

Laat ons een paar zaken duidelijk stellen. Ja, De Bruyne is een ongelooflijk talent, maar heeft nog niet de wereldstatus die hem nu bij momenten toegeschreven wordt. Om zulke status te verwerven, moet hij zichzelf bewijzen op een veel hoger niveau dan waar hij nu meedraait. Alle respect voor onze kleine competitie natuurlijk, soms krijgen we ook effectief leuk voetbal te zien.

Ik ben er niet van overtuigd, in tegenstelling tot enkele vooraanstaande analisten, dat hij volgend seizoen zal doorbreken bij Chelsea. Beste optie blijft nog steeds de Courtois-optie, al is het onduidelijk waar iemand als De Bruyne dan naartoe moet. Engelse middenmotor genre Swansea - een ploeg die vlot combinatievoetbal speelt - zou leuk zijn.

Wat de Rode Duivels betreft, heeft De Bruyne de ongelooflijke pech dat zijn beste posities de posities zijn waar de concurrentie moordend is. Witsel, Fellaini en - tot in den treure zal ik het blijven herhalen - Dembele halen bij hun club momenteel een zeer hoog niveau, en ook op de flank zijn de plaatsen duur. Met het oog op 2014 zal die concurrentie er zeker niet op minderen.

De Bruyne wacht ongetwijfeld een grote toekomst. Dat hij het einde van dit seizoen niet meer in actie komt, zal dat zeker niet in de weg staan.

Fabrice Muamba

Er zijn weinig momenten waarnaar ik zo uitkijk als een van de jaarlijkse trips richting White Hart Lane. Afgelopen zaterdag was het dan ook opnieuw zover. Ditmaal voor de kwartfinale van de FA Cup tegen Bolton Wanderers. Zowaar de tweede keer dit seizoen dat ik de Trotters aan het werk zou zien. De achtste keer Tottenham doorheen een aantal jaren, voor zover mijn geheugen het toelaat. 

Voor de wedstrijd het traditionele ritueel. Langs de shop, naar café Coach & Horses, alwaar mijn vader en ik menig drankje delen, een cheeseburger op weg naar het stadion en dan game time. Zo ook deze week. Al zou een tragisch voorval ditmaal het normale verloop van de rest van de dag plotsklaps wijzigen.

Minuut 42 moet het geweest zijn. Aanval van Tottenham afgebroken bij een 1-1 stand. De aandacht van een goede 30000 supporters verplaatst zich langzaam naar het midden van het terrein. Een Boltonspeler ligt roerloos op de grond. Hulp snelt toe van aan de zijlijn. 

Ietwat ongemakkelijk wurm ik mij langs mijn medesupporters. Ik wil de menigte voor zijn tijdens de rust en begeef mij alvast richting toiletten. In de gangen van het stadion hangen televisieschermen. Op de beelden staan spelers met handen voor hun hoofd, vertwijfeling maakt zich meester van hen. Ook van mezelf. Ik zie nog net hoe Howard Webb in overleg met de coaches van beide ploegen beslist de wedstrijd te staken en zoek mijn plaats terug in de tribune. 

Opnieuw boven gekomen, wordt Muamba op een draagberrie van het veld gedragen. Het hele stadion antwoordt met een rustig en respectvol applaus. Ik ben niet de enige bij wie de tranen in de ogen staan, merk ik eenmaal ik rondom me kijk. Berichten sijpelen door dat hij tien minuten gereanimeerd werd op het veld, waarna hij met spoed naar het ziekenhuis gebracht werd. De rest van de avond is een vreemde waas. Dat zou aan de alcohol kunnen liggen, al maakte het hele voorval mij op slag zo nuchter als een paasei.

Leerproces

De afwezigheid heeft lang genoeg geduurd. Ik dien mij opnieuw te mengen in het publieke debat. En wat betere mogelijkheid dan een oefenpot van de Rode Duivels.

Ik was over het algemeen gematigd positief over de prestatie van onze nationale ploeg. Natuurlijk dien je er rekening mee te houden dat het een oefenwedstrijd blijft, maar die vriendschappelijke wedstrijden worden steeds belangrijker in de aanloop naar september, wanneer het echte werk begint. Het wordt immers tijd dat de gouden generatie begint te oogsten.

Woensdagavond was een stadion in Heraklion het decor voor de wedstrijd tegen de Grieken die, in tegenstelling tot ons, wel naar het EK gaan deze zomer. Laten we de uitschuiver waarmee we begonnen, en het resultaat in het algemeen, vergeten en focussen op wat er naar de toekomst toe onthouden dient te worden uit dit potje voetbal.

Verdedigend zat het woensdag goed. Wat de doelman betreft is er ondanks alles, weinig verschil tussen Courtois en Mignolet. Beide maken weinig foutjes en verdienen allebei hun plaats in doel. Centraal in de verdediging mag na woensdag duidelijk zijn dat Kompany-Vermaelen de centrale tandem moet zijn. Vermaelen was mijns inziens zelfs de beste Duivel. Pijnpunt blijven de vleugelverdedigers. Verdedigend meer dan behoorlijk, maar in aanvallend opzicht ontbreekt het Alderweireld aan een strakke en goede voorzet. Op links had Lombaerts een offday, maar lijkt Vertonghen - ook geen vleugelback - het enige alternatief. Blijven zoeken dus.

Op het middenveld liep het eveneens vlot. Defour, Witsel en Fellaini hadden duidelijk nog wat van hun automatismen van bij Standard in de benen en met de vleugelaanvallers die regelmatig kwamen mee combineren, liepen de meeste combinaties op de korte ruimte aardig. Toch is de concurrentie hier hard. Dembele speelt bij Fulham op een zeer hoog niveau en is eigenlijk een betere optie dan Fellaini, of toch op de plaats waar Leekens Fellaini uitspeelt. Dat toonde hij ook in het begin van zijn invalbeurt. Door de rode kaart schoof hij op naar links, wat hem minder beviel. Witsel daarentegen is een certitude. Defour zal Simons vermoedelijk achter zich houden, maar zal volgens de nieuwe Leekens-politiek moeten blijven spelen, want Nainggolan is jong, gretig en toont in Italië dat hij een meer dan behoorlijk niveau aankan.

Aanvallend viel Dries Mertens op door afwezigheid. Chadli, die wel puik speelde, komt beter tot zijn recht wanneer hij puur vanop de flank mag aanvallen. Dat gebeurde woensdag heel weinig omdat de vleugelaanvallers zich sterk in de combinatie op het middenveld mengden. In die rol is Mertens effectiever en het is ook die rol die Hazard duidelijk beter afgaat. Efficiëntiegewijs kon het echter veel beter. Het grootste gevaar kwam, en dat hoeft niet te verbazen, vanop hoekschoppen. De laatste pass bleef eigenlijk te vaak uit, waardoor ook weinig echte kansen gecreëerd werden. De enige echte grote kans in de eerste helft kwam er wel na een schitterende dieptepass van Hazard.

Aanvallend wordt pijnpunt twee pijnlijk duidelijk. De diepe spits. Die hebben we (momenteel) niet. Er is een lang rijtje dat ervoor in aanmerking komt, maar die zijn ofwel uit vorm, ofwel spelen ze niet bij hun club, ofwel zijn ze toch net niet goed genoeg voor de nationale ploeg. Zo bijvoorbeeld Kevin Mirallas, die verzoop tussen de Griekse verdedigers. De invalbeurt van Lukaku toonde ook waar bij hem het schoentje knelt: matchritme en vertrouwen. En dan zijn er nog De Camargo, Vossen, Ogunjimi die reeds de revue passeerden, maar op dit moment ook niet geschikt lijken. Leekens riep De Ceulaer op om hem dan in de tribune te laten toekijken. Benji vond het niet erg, ik wel.

Al bij al had Leekens gelijk, dit was een interessante oefenpot. De komende wedstrijden tegen Montenegro en Engeland zullen dat des te meer worden.

Bekervoetbal

Dinsdag 17 januari 2012, 23u58. Dat is het aanvangsuur van dit stukje tekst. Momenteel zijn we 20 uren en 30 minuten verwijderd van het nu reeds legendarische treffen tussen Rupel Boom en RAEC Mons in de terugwedstrijd van de kwartfinale van de Cofidis Cup. U weet wel, wat vroeger nog gewoon Beker van België heette. Ik kots op de Belgische bekercompetitie. 

Ik kots op de Belgische bekercompetitie omdat de Belgische bekercompetitie geen bekercompetitie is. Het is een creatie met als uiteindelijke doel een finale tussen twee eersteklassers, als het even meezit nog twee uit de hogere regionen van het klassement. Volgens Macchiavelli heiligt het doel de middelen. Die formule wordt in geen enkel land beter toegepast als in het onze. 

Het verhaal begint in de 1/16e finales. 32 ploegen zijn dan nog op het strijdtoneel aanwezig. 16 eersteklassers en 16 ploegen uit lagere regionen. Per toeval is daar zelfs een vierdeklasser tussen gesukkeld. Des te beter voor hen. Met het doel van een zo aantrekkelijk mogelijke finale voor ogen, wordt er in de loting voor gezorgd dat elke eersteklasser een ploeg uit een lagere divisie treft. Resultaat: 15 van de 16 eersteklassers naar de volgende ronde.

In Engeland waren er nog 64 teams in the running toen Manchester United uitkwam tegen Manchester City. Alle ploegen worden daar in een pot gestoken. Ongeacht stand of klasse worden ploegen op puur toeval tegen elkaar geloot. Maakt niet uit of de helft van de eersteklassers na die ronde eruit ligt, so be it. And so it should be. 

Nog zo'n pervers idee in de 1/16e finales is dat van thuisvoordeel 'afkopen'. Daarbij proberen eersteklassers de tegenploeg met een geldelijke som te overtuigen om de wedstrijd in hun eigen stadion te spelen. Ze zullen daarna de inkomsten wel delen. Weet u dat het in de eerste ronde in de Duitse beker verplicht is dat eersteklassers een uitwedstrijd spelen op het veld van een lager gerangschikte club? Heerlijk. 

Het eeuwige cliché blijft natuurlijk dat in voetbal alles kan. En zo geschiedde dit jaar. Rupel Boom schakelde achtereenvolgens Oud-Heverlee Leuven en Anderlecht uit. Paniek! Een ploeg uit derde klasse naar de bekerfinale? Daarvoor komen de mensen toch zeker niet naar het voetbal? Dat gaat niemand willen zien op televisie. Daar gaan de centjes. Gelukkig bestaat ook daar een oplossing voor.

De kwartfinales en halve finales worden met heen- en terugwedstrijden afgewerkt. Moest het in de heenwedstrijd ietwat mislopen, heeft de eersteklasser nog tijd genoeg om dat in de terugwedstrijd recht te zetten. Zo wordt de kans dat een ploeg uit een lagere divisie doorstoot tot de finale wel erg klein. Ook dat druist tegen de ziel van het bekervoetbal in. Een bekerwedstrijd duurt 90 minuten. Geef mij bij gelijkspel dan ineens ook maar verlengingen en indien nodig strafschoppen. Het verhoogt de spanning en creëert gegarandeerd spektakel. 

Ondanks mijn oeverloos gezeik, zal ik morgen toch maar mooi in het Gemeentelijk Parkstadion van Boom mijn zitje innemen en kijken hoe Rupel Boom alsnog een 3-1 achterstand ombuigt. In voetbal kan immers alles.