Marc Wilmots werd vandaag door de Koninklijke Belgische Voetbalbond permanent aangesteld als bondscoach. Daarmee volgt hij nu zeker Georges Leekens op. Twee oefeninterlands en drie jaren als assistent van eerst Dick Advocaat en daarna Leekens zelf waren voldoende om de hoge piefen van het Belgische voetbal te overtuigen van zijn kunnen. Wilmots wordt dus de man die onze nationale ploeg naar Brazilië moet leiden.
Over de persoon Wilmots hoeft geen woord meer gezegd. Iedereen weet waar das Kampfschwein voor staat. Als coach oogt zijn cv pover. Twee maanden speler-trainer bij Schalke 04, een passage bij Sint-Truiden en daar stopt het, uitgezonderd zijn werk bij de Rode Duivels.
Na de interland tegen Engeland, waar de Duivels organisatorisch goed voetbalden maar het voor de zoveelste keer ontbrak aan diepgang en kansen, werd Wilmots uitvoerig geëvalueerd. Philippe Collin, voorzitter van de Technische Commissie van de KBVB, meldde met een schaapachtig lachje dat Wilmots' kansen sterk gestegen waren. Zijn aanstelling kwam dan ook niet echt als een verrassing.
Ikzelf loop niet over van vreugde met de aanstelling van Wilmots. Wilmots heeft als trainer, aanschouw het overzicht van zijn cv, weinig tot niets bewezen. Hij krijgt met deze generatie Rode Duivels één voor één spelers uit topclubs onder zijn hoede. Een topcoach ware dan ook een meer logische keuze geweest. Voor een jonge groep zou de nodige dosis ervaring welgekomen zijn in de aanloop naar het WK 2014. Dat Wilmots als speler ervaring genoeg heeft, staat als een paal boven water. Of dat voldoende is om deze groep ook effectief naar een hoger niveau te tillen, is een andere zaak.
Elk voordeel heb natuurlijk z'n nadeel. En omgekeerd. Wilmots is een coach die staat voor open en duidelijke communicatie, zowel naar spelers als naar de pers. Het is een verademing om een coach te horen die ook zegt waar het op staat en die zijn winnaarsmentaliteit niet onder stoelen of banken steekt: "Als we niet komen voor een goed resultaat, kunnen we beter thuisblijven." Als Wilmots niet tevreden is met wat hij ziet, zal hij dat ook zeggen. Van verstoppertje spelen is bij Wilmots geen sprake.
Misschien was het wel Jan Vertonghen die het na de match tegen Engeland het best verwoordde: "Het is wél iemand die belangrijk is om de groep bij elkaar te houden." Daarbij ontweek hij listig de vraag of Wilmots de juist bondscoach zou zijn. Maar gelijk heeft ie. Wilmots staat dicht bij de spelers, maar dwingt tegelijkertijd enorm veel respect af. De perfecte assistent-coach, als het ware.
Misschien is het in dit geval nuttig om de wijze woorden van Ariël Jacobs te volgen: "Als die elf spelers op het veld een beetje overeenkomen, raken ze er zonder trainer ook wel. Maar als ik geen spelers heb, win ik niks. Ik heb geholpen, maar zij hebben het gedaan." Wilmots zal niet de man zijn die deze groep spectaculair beter laat voetballen. Laat ze dat maar zelf doen. En laat Wilmots doen waar hij goed in is: aanvuren, motiveren en doen geloven. Want dat is wat deze generatie meer dan ooit nodig heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten