Roy Hodgson

De kogel is door de kerk. Roy Hodgson is de komende vier jaar Engels bondscoach. Dat lijkt nu al het lot van Engeland voor het Europees Kampioenschap te bezegelen.

Begrijp mij niet verkeerd, ik ben zeker geen tegenstander van Hodgson. De man is sympathiek, goedlachs, ligt vaak goed in zijn spelersgroep, is gekend om zijn trainingsintensiteit en heeft ongetwijfeld vele andere kwaliteiten. Maar hij mankeert dat ene puntje: presteren als trainer bij een topclub. 

Maandenlang werd gespeculeerd over de opvolger en telkens kwam dezelfde naam naar boven: Harry Redknapp. Analisten, supporters, niet-voetballiefhebbers, huisdieren. Iedereen wou Redknapp. En toen kwam twee dagen geleden plots het bericht dat West Bromwich Albion aan de FA de toestemming gaf om met Hodgson te praten. Engeland splitste zich prompt op in twee kampen. Pro en contra Hodgson.

Dat Hodgson een rijkgevuld palmares heeft, daar bestaat geen twijfl over. De man heeft meer clubs getraind dan dat Pol Van Den Driessche openlijke getuigenissen tegen hem heeft. Van Scandinavië tot de Verenigde Arabische Emiraten, overal is Roy geweest. 

Daaronder ook enkele echte topclubs. Met Internazionale bereikte hij de finale van de toenmalige UEFA Cup, die hij op penalties verloor van Schalke. Akkoord, in die periode bij Inter bereikte hij best wat succes, maar het verschil met nationaal bondscoach was dat hij toen geen druk had. Inter had de jaren ervoor zwak gepresteerd, dus Hodgson had daar niets te verliezen. 

Eind 2007 belandde Hodgson terug in Engeland, hij werd er trainer van Fulham. In zijn eerste seizoen behoedde hij Fulham op de laatste speeldag van degradatie. In 2010 leidde hij The Cottagers naar de finale van de Europa League, waar ze verloren van het Atletico Madrid van Diego Forlan en Sergio Aguero. Na dat succes werd hij in Liverpool met de grote trom binnengehaald. Hij kon de verwachtingen nooit inlossen en verliet The Reds na een half seizoen. Bij West Brom vond hij onderdak en kende er rustige vastheid. Mooi genesteld in de tweede helft van het klassement. The Baggies waren tevreden.

Nu krijgt Roy waarschijnlijk de zwaarste opdracht van zijn carrière. Bij Engeland wordt hij met de druk opgezadeld van een hele natie die al sinds 1966 snakt naar grote tornooiwinst. Of hij die druk aankan, kan in vraag getrokken worden. Gebaseerd op zijn kortstondige passage bij Liverpool zeg ik nee. Hij moet de eerste twee groepswedstrijden de afwezigheid van Rooney opvangen en dan nog heel wat toppers uit de weg ruimen. Dat Engeland vanaf de poules een underdogpositie kan aannemen, speelt dan weer wel in zijn voordeel.

Bijkomend nadeel is dat Hogdson een zeer korte inloopperiode heeft. Een dikke maand krijgt hij om alles in orde te krijgen voor het EK, geen al te beste voorbereiding. Hij weet wie hij wil en hoe hij wil spelen, maar om een groep tornooigericht te krijgen, zijn meerdere wedstrijden nodig. Die krijgt hij niet. 

Toch wens ik Hodgson veel succes. En Harry Redknapp, die Engels bondscoach als zijn voetbalpensioen zag, wens ik toch nog een leuk loopbaaneinde met de titel voor Tottenham of zo.