“The FAW are sad to announce the death of national team manager Gary Speed. We extend our sympathies and condolences to the family.”
Het moet ongeveer 12u20 zijn geweest. Op Twitter, dat bij mij quasi voortdurend openstaat, lees ik bovenstaande zin. Om te zeggen dat ik in instant shock ging is overdreven. Om te zeggen dat het me niets deed, is een understatement. Jarenlang ben ik trouwe fan van de Premier League. Lang genoeg om Gary Speed zelf nog in actie te kunnen zien en te zien wat een voortreffelijk professional de man was. Dat klonk melig én oud. Maar het is de waarheid.
Wat er in de man zijn hoofd omging toen hij zich ’s ochtends van zijn leven beroofde, is een compleet raadsel. Niet alleen voor mij, maar ook voor de vele vrienden, ex-ploegmaats en voetbalsupporters in het algemeen. Elkeen reageerden zij vol verbazing: hij was nog zo vol energie, goedlachs en had het voetbaldwergje Wales eindelijk weer op een groeispoor gebracht. Niets zou kunnen vermoeden dat er welk probleem dan ook zou zijn. Helaas is dat al te vaak het verhaal dat achteraf naar boven komt.
Zo ook in 2009. Quasi twee jaar geleden was het Robert Enke, op dat moment doelman van Hannover en de Duitse nationale ploeg, die zich voor een trein wierp en zo zijn leven beëindigde. Niet veel later zou blijken dat Enke al jaren aan een depressie leed, maar dat verborgen hield uit schrik voor de gevolgen naar de buitenwereld. Een discussie werd opgestart over depressiviteit in het voetbal. Zoiets zou nooit meer gebeuren. Tot Gary Speed.
Al vergeten we dan te snel de pogingen die niet fataal afliepen maar desalniettemin een zwarte schaduw over de voetbalwereld wierpen de laatste weken. Babak Rafati en Chris Verstraete. Twee nobele onbekenden uit dezelfde wereld. Scheidsrechter. Het moet zowat de meest verschrikkelijke hobby - want een hobby is het, of je er nu voor betaald wordt of niet – ter wereld zijn. Helemaal anders dan pakweg postzegels verzamelen.
Vorige week, voor de aftrap van Keulen – Mainz, werd Rafati met overgesneden polsen op zijn hotelkamer teruggevonden. Vlak voor de wedstrijd Tubeke – Brussels deed de grensrechter hetzelfde op het toilet. Beide heren werden op tijd gevonden en gered. Beide wedstrijden werden uitgesteld.
Scheidsrechters hebben het te zwaar en hebben meer en meer begeleiding nodig. Dat is iets wat al veel langer dan vandaag gweten is, maar nu pas durft gezegd worden. Scheidsrechter Tim Pots werd naar Reyers Laat gehaald samen met sportpsycholoog Jef Brouwers die beiden, het moet gezegd, een zeer sterk pleidooi hielden voor psychologische begeleiding. Collega-scheidsrechter Serge Gumienny mocht op zondag in De Zevende Dag ook zijn verhaal komen vertellen. Een dag na het voorval in Tubeke. Minuten voor het nieuws rond Gary Speed zou bekend raken.
Om toch op een positieve noot te eindigen, keer ik nog even terug naar het begin. Twee uur na de bekendmaking van de dood van Speed moest in Wales de bal rollen tussen Swansea en Aston Villa. Die wedstrijd werd gestart met een minuut stilte, althans dat was het plan. Al vanaf de eerste seconde werd de minuut stilte, eerst aarzelend omgezet in respectvol applaus en het gezang ‘There’s only one Gary Speed.’ Waarop Twitter mij voorschotelde:
“The ovation that the crowd just gave Gary Speed is what makes Football the beautiful game. #RIPGarySpeed”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten