Stevie G

Aanvankelijk zou hier een tekstje hebben gestaan over Francky Dury. Over hoe hij terugkeerde naar het warme nest waar het voor hem allemaal begon, het Regenboogstadion aan de Gaverbeek. SV Zulte Waregem. Als het over nestwarmte gaat, is er slechts een naam die echt naar boven komt. Steven Gerrard.

Steven George Gerrard (Whiston (Merseyside), 30 mei 1980) is een Engelse profvoetballer die onder contract staat bij Liverpool FC. 

Wikipedia omschrijft alle waarheden meestal in een zin. De eerste. Opgegroeid in Whiston, een van de buitenwijken van Liverpool. In Liverpool zijn er 2 clubs, voor Gerrard is er maar een. Liverpool FC. Een club met een traditie groter dan hun legendarisch stadion, Anfield Road. De rillingen lopen elke voetballiefhebber over de rug als voor de wedstrijd You'll never walk alone wordt meegeschald door tienduizenden supporters. This is Anfield. En ik ben niet eens zelf een red.

Gerrard heeft nooit een andere club gekend. Hij begon er als jeugdspeler en groeide zo door naar het eerste elftal. Hij heeft alles wat een middenvelder in de Premier League behoeft: techniek, visie, passing, infiltratievermogen. Maar bovenal passie.

Passion.

Het is het codewoord voor wie het wil maken in de Premier League. Nergens wordt er met zoveel inzet gestreden als op een zaterdagnamiddag in The Hawthorns of op Vicarage Road. Gerrard draagt dat in zich als stelregel nummer een. De bal moet van mij zijn en van niemand anders. Er zijn er weinigen die datzelfde uitstralen. Roy Keane was ook zo iemand. Die voelde zich als een kleine jongen op kerstochtend zonder cadeautjes als zijn team de bal niet had.

Zo is het ook bij Gerrard. Voor Gerrard is de wedstrijd niet gedaan als de scheidsrechter affluit. De wedstrijd is pas gedaan als de volgende begint. Daarom is hij kapitein. Hij weet als geen ander hoe de ploeg voort te trekken en op te peppen in mindere situaties. Er zijn veel kleine kindjes die graag Stevie G zouden zijn.

Het is zo dat ik op mijn punt van vandaag kom na vele omzwervingen. Liverpool - Newcastle. Liverpool komt 0-1 achter maar maakt vrijwel meteen gelijk en trekt zo de kleedkamers in. In de tweede helft komt Hij van de bank. Hij heeft een heel jaar blessureleed achter zich en is blij als Hij een halfuurtje mag opdraven. Heel Liverpool is na de wedstrijd blij met dat halfuur. Hij heeft de wedstrijd bepaald. Gevaarlijke voorzetten, lijn in het spel, passie op het veld. Hij maakt zelfs de derde goal. Dat de Reds met 3-1 winnen is bijzaak. Het publiek scandeert zijn naam alsof het hun godenkind is. 

Het gekke is, dat is hij ook. 

"Having suffered so much with injury in 2011, it is almost easy to forget how much of an impact Steven Gerrard can have on a game of football."

Strontarbiter

Zondag 11 december. De topper in derde nationale B: Rupel Boom - Dessel Sport. Twee clubs met een rijke voetbalgeschiedenis. Echter te rijk om hierover uit te weiden.

De eerste helft toont Rupel Boom zich ruimschoots de betere ploeg en dat resulteert in een 1-0 voorsprong wanneer beide ploegen de kleedkamers intrekken. Ik zoek binnen de warmte even op want de wind snijdt door merg en been in het Gemeentelijk Parkstadion.

Na de rust een compleet andere situatie. Dessel lijkt poeier in hun gat te hebben gekregen. Na dom balverlies wordt een vrije trap op de rand van de zestien toegekend. Licht gemor stijgt op in de tribunes, specifiek bij een oudere man schuin voor mij. Als door een hond gebeten veert hij recht en maakt hij zich nodeloos kwaad. Het wordt er echter niet beter op wanneer de scheidsrechter de vrije trap opnieuw laat nemen. Een speler van Rupel Boom, die ik hier niet bij naam zal noemen, zou te vroeg uit de muur zijn gekomen. Wat volgt is een harde knal in de verste hoek. 1-1.

Niet veel later wordt een speler van Boom foutief afgestopt. De scheidsrechter laat doorspelen en met een snelle counter neemt Dessel Sport de leiding. 1-2. Wat volgt, zijn een resem gele kaarten en een golf van klanken die ik hier niet herhaal, behalve een.

Strontarbiter. Strontarbiter.

Mijn ogen speuren rond. Vanwaar komt dat hemelse woord? Die stromende aaneenschakeling van letters? Het blijft zich maar herhalen. Het is de oude man. Hij zet zijn bril elke keer opnieuw een beetje recht als hij het nogmaals uit zijn keel liet galmen. Het lijkt alsof hij niets meer anders kan zeggen.

Nu gaat u mij echter niet horen zeggen dat ik nooit afschuwelijke dingen richting de spelleider geroepen heb. Waar ik mij taalkundig echter beperkte tot janet en blinde mol gaat deze man mijn wildste poëtische fantasieën te boven. Ik bombardeer het meteen tot woord van het jaar moest ik dat kunnen.

Het ligt niet zozeer aan het woord zelf, maar ook aan steeds dezelfde gesticulerende beweging die de man tevoorschijn tovert. Gelijktijdig met het roepen zwaait hij zijn rechterhand de lucht in, zet zijn bril daarna even recht en trekt zijn neus op. Om het daarna nog dertig keer te herhalen. Oud worden, het lijkt me wel wat.

Wanneer het allemaal zwart wordt

“The FAW are sad to announce the death of national team manager Gary Speed. We extend our sympathies and condolences to the family.”

Het moet ongeveer 12u20 zijn geweest. Op Twitter, dat bij mij quasi voortdurend openstaat, lees ik bovenstaande zin. Om te zeggen dat ik in instant shock ging is overdreven. Om te zeggen dat het me niets deed, is een understatement. Jarenlang ben ik trouwe fan van de Premier League. Lang genoeg om Gary Speed zelf nog in actie te kunnen zien en te zien wat een voortreffelijk professional de man was. Dat klonk melig én oud. Maar het is de waarheid.

Wat er in de man zijn hoofd omging toen hij zich ’s ochtends van zijn leven beroofde, is een compleet raadsel. Niet alleen voor mij, maar ook voor de vele vrienden, ex-ploegmaats en voetbalsupporters in het algemeen. Elkeen reageerden zij vol verbazing: hij was nog zo vol energie, goedlachs en had het voetbaldwergje Wales eindelijk weer op een groeispoor gebracht. Niets zou kunnen vermoeden dat er welk probleem dan ook zou zijn. Helaas is dat al te vaak het verhaal dat achteraf naar boven komt.

Zo ook in 2009. Quasi twee jaar geleden was het Robert Enke, op dat moment doelman van Hannover en de Duitse nationale ploeg, die zich voor een trein wierp en zo zijn leven beëindigde. Niet veel later zou blijken dat Enke al jaren aan een depressie leed, maar dat verborgen hield uit schrik voor de gevolgen naar de buitenwereld. Een discussie werd opgestart over depressiviteit in het voetbal. Zoiets zou nooit meer gebeuren. Tot Gary Speed.

Al vergeten we dan te snel de pogingen die niet fataal afliepen maar desalniettemin een zwarte schaduw over de voetbalwereld wierpen de laatste weken. Babak Rafati en Chris Verstraete. Twee nobele onbekenden uit dezelfde wereld. Scheidsrechter. Het moet zowat de meest verschrikkelijke hobby - want een hobby is het, of je er nu voor betaald wordt of niet – ter wereld zijn. Helemaal anders dan pakweg postzegels verzamelen.

Vorige week, voor de aftrap van Keulen – Mainz, werd Rafati met overgesneden polsen op zijn hotelkamer teruggevonden. Vlak voor de wedstrijd Tubeke – Brussels deed de grensrechter hetzelfde op het toilet. Beide heren werden op tijd gevonden en gered. Beide wedstrijden werden uitgesteld. 

Scheidsrechters hebben het te zwaar en hebben meer en meer begeleiding nodig. Dat is iets wat al veel langer dan vandaag gweten is, maar nu pas durft gezegd worden. Scheidsrechter Tim Pots werd naar Reyers Laat gehaald samen met sportpsycholoog Jef Brouwers die beiden, het moet gezegd, een zeer sterk pleidooi hielden voor psychologische begeleiding. Collega-scheidsrechter Serge Gumienny mocht op zondag in De Zevende Dag ook zijn verhaal komen vertellen. Een dag na het voorval in Tubeke. Minuten voor het nieuws  rond Gary Speed zou bekend raken.

Om toch op een positieve noot te eindigen, keer ik nog even terug naar het begin. Twee uur na de bekendmaking van de dood van Speed moest in Wales de bal rollen tussen Swansea en Aston Villa. Die wedstrijd werd gestart met een minuut stilte, althans dat was het plan. Al vanaf de eerste seconde werd de minuut stilte, eerst aarzelend omgezet in respectvol applaus en het gezang ‘There’s only one Gary Speed.’ Waarop Twitter mij voorschotelde:

“The ovation that the crowd just gave Gary Speed is what makes Football the beautiful game. #RIPGarySpeed”