Milan

Laat mij dit blogbericht beginnen met een interessante tweet van Gary Lineker, u welbekend, gisteravond: 

To be classed as the best ever, this Barca side need to find a way of defeating these tactics. #InterChelseaCelticMilan

Het is mij zeker niet de bedoeling om de klasse van Barcelona in twijfel te trekken, verre van. Hoewel ik niet kan oordelen of ze de beste ploeg aller tijden zijn, mag duidelijk zijn dat Barcelona de beste ploeg is van de afgelopen jaren. Maar gisteren werden ze geconfronteerd met hun grote vijand: een goede organisatie bij de tegenploeg.

Massimiliano Allegri zal de tapes van Barcelona tegen drie bovenstaande teams (Inter, Chelsea en Celtic) aandachtig bekeken hebben ter voorbereiding van de wedstrijd gisteren. Niet toevallig waren dat drie teams die Barcelona wel konden verslaan. Inter schakelde Barcelona in 2010 uit met een zuivere catenaccio. Chelsea gebruikte de harde aanpak om vorig jaar Barcelona uit te schakelen en Celtic won in de poulefase van dit jaar met een ijzeren discipline en vechtlust. Allegri dacht: ik combineer ze alledrie. 

Slim gedacht en het werkte ook. Waar Sulley Muntari in het begin de opdracht leek te krijgen om simpelweg op Xavi te kleven, gaf hij het na vijf minuten op. Muntari speelde overigens een zwakke partij maar scoorde wel een knappe 2-0. Dan maar collectief een dubbele gordel vormen om Barcelona op te vangen onder leiding van oude rot Massimo Ambrosini en Ricardo Montolivo. Nooit meer dan zes a zeven meter van elkaar wijkend stuurden ze het Milanese schip door de aanvalsgolven van Barcelona. Al waren de aanvallende kanonnen bijzonder stil. 

Pedro maakte behalve wat frivole hakjes en overstapjes weinig klaar. Iniesta had het bijzonder moeilijk tegen de zeer sterke Abate. Lionel Messi was de enige die zich af en toe kon losmaken maar ook dan volgde er, naar zijn normen, veel te weinig. Messi heeft tegen Italiaanse tegenstanders trouwens 790 minuten op rij geen doelpunt meer gemaakt vanuit open spel. 

Op het middenveld kreeg Fabregas absoluut geen greep. Xavi dirigeerde als vanouds zonder echt gevaarlijk te worden. Daar ligt alweer de verdienste bij Montolivo en Ambrosini. Kevin-Prince Boateng en in mindere mate Muntari kweten zich trouwens ook van hun verdedigende taak door hun backs bij te springen terwijl  ook Pazzini zich geregeld liet terugzakken.

Vooraan moest El Shaarawy het dan maar oplossen en die deed dat uitstekend. Af en toe wat onstuimig maar telkens dreigend en een sublieme assist bij het doelpunt van Muntari. Dat doelpunt verdubbelde de voorsprong van Milan wat de opdracht voor Barcelona nog wat moeilijker maakt voor de return in Nou Camp, waar Milan vermoedelijk dezelfde spelwijze zal hanteren.

Laten we de discussie rond het al dan niet handspel bij het eerste doelpunt achterwege laten en gewoon krediet geven voor de verdiende overwinning van dit Milan. Het was dan misschien niet mooi om naar te kijken maar het is net dat wat het mooi maakte.