Ronde 2

Twaalf dagen voetbalgenot zijn achter de rug. En om eerlijk te zijn, ik heb me weinig verveeld. Het EK heeft tot nog toe zeker niet voortdurend hoogstaand voetbal opgeleverd, maar spanning en sensatie des te meer, of dat nu op of naast het veld was.

Groep A, die ik voorheen als de saaiste op papier bestempelde, toonde dat papieren geen enkele waarheid bevatten. Polen bracht leuk voetbal met de nodige dosis enthousiasme en een hoofdrol voor Dortmund-spelers Kuba (Blaszczykowski) en Lewandowski. Rusland imponeerde in hun eerste wedstrijd, maar liet het daarna afweten. Dit tot groot jolijt van de Grieken en de Tsjechen. Zeker niet de beste ploegen op dit EK, maar wel twee collectieve blokken. Naast het veld waren er de verwachte rellen voor en na het treffen tussen de Polen en de Russen. Dat voorzitter van de UEFA Michel Platini daarop zegt dat  voor 99,9 procent alles in orde is op dit EK, is een brug te ver. Zulke problemen waren in te calculeren en moesten vermeden worden. Het hooliganisme is en blijft een smet op het voetbal.

Door naar groep B. Daar bleek Nederland de grote teleurstelling. Bij de Nederlanders, met wereldtoppers als Van Persie, Sneijder en Robben, was het pijnlijk duidelijk waar het probleem lag. Er was geen teamgevoel - zie de hele hetze met Huntelaar, Van Bommel en Van Der Vaart - maar ook de creativiteit ontbrak. Waren ze vermoeid? Wat er ook van zij, dit Nederland was het slechtste Nederland dat ik ooit zag op een groot tornooi. Dat in tegenstelling tot Duitsland. Met Mats Hummels achteraan, Bastian Schweinsteiger als controleur, Mesut Ozil als inspiratiebron en Mario Gomez als afwerker hebben de Duitsers alles in huis om dit tornooi te winnen. Denemarken was verdienstelijk. Portugal kon pas in zijn derde wedstrijd op een weergaloze Cristiano Ronaldo rekenen, maar dat bleek dan ruimschoots voldoende. Zonder veel problemen halen Duitsland en Portugal de halve finale.

In groep C stoten zoals verwacht Spanje en Italië door, al had dat zeker anders kunnen zijn. Spanje toonde zich met momenten kwetsbaar en een kopbal van Rakitic had dit tornooi veel vroeger kunnen beëindigen voor de regerend Europees- en wereldkampioen. Kroatië toonde zich een tegenstander waar onze Rode Duivels in de kwalificatie voor Brazilië 2014 zeker rekening mee dienen te houden. Italië deed met coach Prandelli afstand van het gekende catenaccio en dat laat zich ook tonen op dit EK. Onder leiding van maestro Andrea Pirlo hebben de Italianen zich opgeworpen tot een van de schaduwfavorieten. Nu nog Mario Balotelli wat onder controle krijgen. De Ieren waren voetballend een niveau of twee te klein in deze poule, maar hun fans staken er met kop en schouders bovenuit. Een schoolvoorbeeld voor elke groep supporters. The Fields of Athenry wordt nu op Poolse schoolbanken als nieuw volkslied aangeleerd.

Tot slot groep D. Engeland-Frankrijk was een oersaaie opener. Hodgson heeft zijn gekende stijl op dit Engelse elftal overgezet maar wel met suces, want de resultaten volgden en Engeland werd groepswinnaar. Daarbij een grote hulde aan Steven Gerrard, die ondanks vele blessures de laatste jaren op dit EK opnieuw wereldniveau haalt. Zweden stelde teleur in hun eerste twee matchen maar speelde tegen Frankrijk bevrijd met een werelddoelpunt van Zlatan Ibrahimovic tot gevolg. De prestatie van Frankrijk in die derde wedstrijd stemt tot nadenken, maar is zeker geen reden om hen af te schrijven tegen Spanje. Oekraïne ligt er ook uit, maar de twee doelpunten van Shevchenko in hun openingswedstrijd tegen Zweden zijn een prachtige afsluiter van een legendarische carrière.

Toch kort nog iets over Engeland-Oekraïne: goal line technology. GOAL! LINE! TECHNOLOGY! We hebben geen nood aan extra scheidsrechters, maar wel aan moderne technologie. Wie dat nu nog niet beseft, mag zich toch eens serieus achter de oren krabben.

Omdat ik niet de gewoonte heb mijn mening te herzien, blijf ik bij Spanje als eindwinnaar in een finale tegen Duitsland. Maar dat er kandidaten genoeg zijn om dat te verhinderen, mag na ronde 1 duidelijk zijn.

Prognose EK 2012

Het is zover. De vooravond van het Europees Kampioenschap voetbal 2012 in Polen en Oekraïne. Bij deze mijn prognose van het verloop van het tornooi.

Groep A: Polen, Tsjechië, Griekenland, Rusland

Veruit de saaiste poule op papier. In groep A verwacht ik veel van Rusland. De Russen, onder leiding van Dick Advocaat, toonden in de voorbereiding met onder meer een 3-0 overwinning tegen Italië dat ze een gevaarlijke outsider kunnen zijn. Verder zal ook Polen zeer gemotiveerd zijn met dank aan het vurige thuispubliek. Polen heeft met Robert Lewandowski ook een kandidaat-topschutter in de rangen, die bij Dortmund dit seizoen bewees van grote waarde te zijn. Tsjechië zal net niet voldoende brengen, Griekenland mag maximum hopen op één punt.

Groep B: Nederland, Duitsland, Denemarken, Portugal

Door kenners de groep des doods genoemd en terecht. Velen zien hier desalniettemin Duitsland en Nederland gemakkelijk doorstoten. Over Duitsland twijfel ik absoluut niet. In mijn ogen halen de Duitsers zelfs 9 op 9. Nederland heeft een aantal spelers die elke ploeg wel zou willen, maar hoe fit zijn een Van Persie en een Robben nog na een lang seizoen? Kan Nederland echt een team vormen in plaats van elf individuen? Hoe zeker zijn onze noorderburen achteraan? Elk ander jaar had ik Portugal dan ook grote kans gegeven om door te gaan. Dit jaar ligt dat moeilijker. Hun laatste voorbereidingswedstrijd werd verloren van Turkije en het hele team, Cristiano Ronaldo het meest van al, werd uitgefloten. De Portugezen kampen met een gebrek aan vertrouwen. Kan het Danish Dynamite onder leiding van Christian Eriksen daarvan profiteren? Wie weet.

Groep C: Spanje, Italië, Kroatië, Ierland

Persoonlijk de groep waar ik het meest naar uitkijk. Van Spanje is geweten dat ze attractief voetbal brengen. Als ze het gemis van David Villa collectief kunnen opvangen, zijn zij zonder twijfel topfavoriet. Italië zit verwikkeld in een gokschandaal. Of dat invloed zal hebben, is niet geweten. De laatste keer dat Italië in een groot schandaal betrokken was, was 2006. Toen werden ze wereldkampioen. Kroatië is met coach Slaven Bilic een vaste gast geworden op de grote tornooien de laatste jaren en brengen ook steevast leuk voetbal. Met Nikica Jelavic vooraan, die bij Everton meteen ontbolsterde, en dirigent Luka Modric zijn zij altijd een mogelijkheid voor de kwartfinale. Persoonlijk hoop ik dat de Ieren iedereen verrassen. Onder Trapattoni verloren ze trouwens niet meer sinds oktober 2010. Misschien wordt de strijd om plaats twee zo spannender dan velen denken.

Groep D: Engeland, Frankrijk, Zweden, Oekraïne

De tweede poule met een gastland. In tegenstelling tot voor Polen in poule A, is de tegenstand voor Oekraïne hier te sterk. Het zal wel een mooi afscheid worden voor Andriy Shevchenko. Na Engeland te zien spelen tegen België en er rekening mee houdend dat Engeland de eerste twee wedstrijden geen beroep kan doen op Wayne Rooney, zie ik het somber in. Verliezen van Frankrijk, winnen van Oekraïne en dan beslissend tegen Zweden. Dat Zweden heeft een degelijke kans om tweede te worden in deze groep. Tweede, niet meer. Frankrijk heeft van alle deelnemende landen de meeste wedstrijden op rij gewonnen en is uit op revanche na het mislukte WK in Zuid-Afrika. Frankrijk kan de ploeg worden die het potentieel heeft om te winnen, maar van wie tegelijkertijd niemand het verwacht.

Na de poulefase zal ik mijn voorspellingen kritisch toetsen aan de resultaten en kijken waar we dan staan. Tot dan voorspel ik alvast dit als einduitkomst. Beschuldig mij van zekerheid zoveel u wil. Daar heeft nog niemand ooit iets mee verloren.

Finale: Duitsland - Spanje 0-1

Topschutter: Miroslav Klose
Speler van het tornooi: Andres Iniesta

Marc Wilmots

Marc Wilmots werd vandaag door de Koninklijke Belgische Voetbalbond permanent aangesteld als bondscoach. Daarmee volgt hij nu zeker Georges Leekens op. Twee oefeninterlands en drie jaren als assistent van eerst Dick Advocaat en daarna Leekens zelf waren voldoende om de hoge piefen van het Belgische voetbal te overtuigen van zijn kunnen. Wilmots wordt dus de man die onze nationale ploeg naar Brazilië moet leiden. 

Over de persoon Wilmots hoeft geen woord meer gezegd. Iedereen weet waar das Kampfschwein voor staat. Als coach oogt zijn cv pover. Twee maanden speler-trainer bij Schalke 04, een passage bij Sint-Truiden en daar stopt het, uitgezonderd zijn werk bij de Rode Duivels. 

Na de interland tegen Engeland, waar de Duivels organisatorisch goed voetbalden maar het voor de zoveelste keer ontbrak aan diepgang en kansen, werd Wilmots uitvoerig geëvalueerd. Philippe Collin, voorzitter van de Technische Commissie van de KBVB, meldde met een schaapachtig lachje dat Wilmots' kansen sterk gestegen waren. Zijn aanstelling kwam dan ook niet echt als een verrassing.

Ikzelf loop niet over van vreugde met de aanstelling van Wilmots. Wilmots heeft als trainer, aanschouw het overzicht van zijn cv, weinig tot niets bewezen. Hij krijgt met deze generatie Rode Duivels één voor één spelers uit topclubs onder zijn hoede. Een topcoach ware dan ook een meer logische keuze geweest. Voor een jonge groep zou de nodige dosis ervaring welgekomen zijn in de aanloop naar het WK 2014. Dat Wilmots als speler ervaring genoeg heeft, staat als een paal boven water. Of dat voldoende is om deze groep ook effectief naar een hoger niveau te tillen, is een andere zaak. 

Elk voordeel heb natuurlijk z'n nadeel. En omgekeerd. Wilmots is een coach die staat voor open en duidelijke communicatie, zowel naar spelers als naar de pers. Het is een verademing om een coach te horen die ook zegt waar het op staat en die zijn winnaarsmentaliteit niet onder stoelen of banken steekt: "Als we niet komen voor een goed resultaat, kunnen we beter thuisblijven." Als Wilmots niet tevreden is met wat hij ziet, zal hij dat ook zeggen. Van verstoppertje spelen is bij Wilmots geen sprake.

Misschien was het wel Jan Vertonghen die het na de match tegen Engeland het best verwoordde: "Het is wél iemand die belangrijk is om de groep bij elkaar te houden." Daarbij ontweek hij listig de vraag of Wilmots de juist bondscoach zou zijn. Maar gelijk heeft ie. Wilmots staat dicht bij de spelers, maar dwingt tegelijkertijd enorm veel respect af. De perfecte assistent-coach, als het ware.

Misschien is het in dit geval nuttig om de wijze woorden van Ariël Jacobs te volgen: "Als die elf spelers op het veld een beetje overeenkomen, raken ze er zonder trainer ook wel. Maar als ik geen spelers heb, win ik niks. Ik heb geholpen, maar zij hebben het gedaan." Wilmots zal niet de man zijn die deze groep spectaculair beter laat voetballen. Laat ze dat maar zelf doen. En laat Wilmots doen waar hij goed in is: aanvuren, motiveren en doen geloven. Want dat is wat deze generatie meer dan ooit nodig heeft.