Unbelievable

Mijn blog heet The Beautiful Game. Vandaag heeft eens te meer bewezen waarom. De titelstrijd in Engeland kende een doldwaze ontknoping. Zelfs John Cleese had dit scenario niet kunnen verzinnen. Voetbal is prachtig, fenomenaal, weerzinwekkend. Het is de mooiste sport die er bestaat.

Bij het eerste fluitsignaal om 16u stonden beide ploegen uit Manchester met gelijke punten aan kop. City had evenwel een beter doelsaldo en had maar één opdracht: minstens even goed doen als United. 

Aan de rust leek er geen vuiltje aan de lucht. United leidde met 0-1 in The Stadium of Light van Sunderland en City stond 1-0 op voorsprong na een kleine flater van Paddy Kenny, de doelman van QPR. Na de rust kreeg United kansen genoeg om zijn voorsprong verder uit te diepen, maar dat lukte niet. Over naar The Etihad, waar het na de rust ontplofte. Eerst misrekende Joleon Lescott zich op een hoge bal. Djibril Cissé profiteerde en knalde staalhard de 1-1 voorbij Joe Hart.

Even later zijgt Carlos Tevez neer op de rand van de zestien. Er volgt een close up van Joey Barton en dan weet het kleinste kind wat er gebeurd is. Herhalingen tonen dat Barton een elleboog uitdeelde. Barton krijgt - en dat mag geen verrassing heten voor wie Barton kent - een rode kaart. Wat daarna volgt, is ongezien. Bad Boy Barton deelt een kniestoot uit in de rug van Sergio Aguero, gevolgd door een kopstootbeweging naar Vincent Kompany, waarna hij naar binnen begeleid wordt. Zoiets hoort in de verste verte niet thuis in het voetbal. Een schorsing van zes maanden op zijn minst, voor wie mijn mening vraagt. Dat Joey Barton ooit nog in Engeland aan de bak komt, valt trouwens sterk te betwijfelen.

Toch slaagt QPR erin om met tien man op voorsprong te komen. Vincent Kompany vergeet de fout te maken langs de zijlijn en Mackie kopt de voorzet binnen. Lescott en Kompany, misschien wel het meest betrouwbare centrale duo in de Premier League, met elk een misrekening en City op achterstand. Een wanhopige supporter worstelt met zijn trui in de tribune. Vertwijfeling maakt zich meester van de citizens.

Een belegering volgt. QPR trekt een dubbele muur op voor hun doel en slaagt er enkel nog in de bal wild weg te trappen. Paddy Kenny maakt zijn fout uit de eerste helft goed met enkele puike reddingen. De wanhoop nabij wordt de ene bal na de andere in de zestien gepompt. Mancini, ijzig kalm de eerste 65 minuten, maakt de ene wild gesticulerende beweging na de andere. De stijlvolle Italiaan schreeuwt zijn troepen naar voren en tiert, volledig rood aangelopen, het ene woord na het andere tegen assistent David Platt.

Minuut 92. Hoekschop binnengekopt door Edin Dzeko. 2-2. Sir Alex Ferguson kijkt in Sunderland nu angstig naar zijn horloge. Twee minuten later is het mirakel helemaal compleet. Sergio Kun Aguero blijft koel, dribbelt de laatste verdediger en vuurt een raket voorbij de hulpeloze Paddy Kenny. Het stadion ontploft. Na vierenveertig jaar is Manchester City opnieuw kampioen van Engeland en dat, afhankelijk van de oliedollars, misschien zelfs voor vele komende jaren.

Dat voetbal een prachtige, maar soms ook harde sport kan zijn, beseffen de Reds van United maar al te goed. In 1999 konden zij juichen na vijf dolle minuten in blessuretijd, met dank aan Teddy Sheringham en Ole Gunnar Solskjaer. Dan heb ik het over de finale van de Champions League tegen Bayern Munchen. Nu weten ze ook wat het betekent om het op vijf minuten te verliezen.

Hoedanook, Manchester City is kampioen en verdient daar felicitaties voor. En wie na vandaag nog durft ontkennen dat voetbal de prachtigste sport is die er bestaat, die stuur ik met veel plezier een dvd op van deze wedstrijd.

Gouden Generatie

Griekenland, Nederland en Engeland. Binnenkort misschien nog Frankrijk. Portugal zeker top vijf. Spanje van zeer groot belang. Duitsland en Italië niet echt. Nee, ik heb het niet over landen waar de Piratenpartij nadenkt om deel te nemen aan verkiezingen. Ik heb het wel over de Gouden Generatie Rode Duivels die in de Europese (top)competities bij de beste spelers horen. En ja, noem mij maar chauvinistisch. 

Laat ons beginnen met de meest indrukwekkende: Vincent Kompany. Kompany leidt het sterrenelftal van Manchester City, zonder ongelukken op de laatste speeldag, naar de titel dit jaar. Hij speelde vrijwel elke wedstrijd want raakte bijna nooit geblesseerd. The Glass Man lijkt zo definitief een blok graniet te zijn geworden. 

Kompany werd dan ook met recht en reden verkozen tot beste speler van Engeland. Niemand had daar ook maar iets tegen in te brengen. De enige andere speler die genoemd werd, was Robin Van Persie. Daar valt zeker iets voor te zeggen - waar zou Arsenal dit seizoen staan zonder hem? - maar Kompany is dit jaar uitgegroeid tot een natuurlijke leider en verdediger van wereldklasse. Deze erkenning verdient hij dan ook. Leuk weetje is daarbij nog dat Kompany ooit voor 6 miljoen pond naar City gehaald werd. Een koopje, zullen we dat noemen.

Ook in Nederland werd een Belgische verdediger uitgeroepen tot speler van het seizoen. Jan Vertonghen, eveneens kapitein bij zijn club en kampioen, speelde alweer een sterk seizoen bij Ajax, dat voor hem stilaan te klein geworden is. Toch zal het voor hem een grotere aanpassing worden als hij zijn transfer, vermoedelijk naar Tottenham, versiert. Vertonghen zal zijn speelstijl moeten aanpassen, want is vaak nog net te nonchalant, wat in Engeland snel afgestraft wordt.

Tot slot werd ook Mirallas tot beste speler verkozen. Dan hebben we het over Olympiakos in de Griekse competitie. Ik zou bij God niet weten hoe sterk de concurrentie daar was. Toch verdient ook dat respect. Mirallas lijkt eindelijk een club gevonden te hebben waar hij zijn talent kan ontplooien. Misschien wordt het dan ook maar eens tijd dat hij dat bij de Rode Duivels ook laat zien.

Kijken we naar Spanje en Portugal, zien we ook daar spelers van groot belang voor hun team. Axel Witsel kende bij Benfica een droomdebuut, dat hij misschien verzilverd ziet met een transfer naar Real Madrid. Nog straffer is Thibaut Courtois, die woensdag de finale van de Europa League won. Uitgeleend door Chelsea aan Atletico Madrid, meteen onder de lat staan, die plaats niet meer afgeven en dan tweede minst gepasseerde doelman van Spanje zijn op negentienjarige leeftijd. Enorm straf heet dat dan. 

En dan is er nog het godenkind der godenkinderen. Eden Hazard. Schittert al enkele jaren in Frankrijk bij Lille OSC en hij zou verkozen worden tot speler van het jaar. Daarbij heeft hij nog eens de clubs voor het uitkiezen, al heeft hij zelf halvelings verklapt dat het een blauwe club wordt in de Premier League. Hazard is nu al voorbestemd om in Engeland uit te groeien tot een van de smaakmakers en om die lijn door te trekken in Europa.

En dus zitten we met een ongelooflijke luxe op voetballend vlak. Maar het EK zal voor de Gouden Generatie avonden voor televisie in de zetel betekenen. Deze Gouden Generatie zal pas echt beginnen schitteren als al die individuen ook kunnen samengesmeed worden tot een echt team. En dan staan goede tijden ons te wachten.

Roy Hodgson

De kogel is door de kerk. Roy Hodgson is de komende vier jaar Engels bondscoach. Dat lijkt nu al het lot van Engeland voor het Europees Kampioenschap te bezegelen.

Begrijp mij niet verkeerd, ik ben zeker geen tegenstander van Hodgson. De man is sympathiek, goedlachs, ligt vaak goed in zijn spelersgroep, is gekend om zijn trainingsintensiteit en heeft ongetwijfeld vele andere kwaliteiten. Maar hij mankeert dat ene puntje: presteren als trainer bij een topclub. 

Maandenlang werd gespeculeerd over de opvolger en telkens kwam dezelfde naam naar boven: Harry Redknapp. Analisten, supporters, niet-voetballiefhebbers, huisdieren. Iedereen wou Redknapp. En toen kwam twee dagen geleden plots het bericht dat West Bromwich Albion aan de FA de toestemming gaf om met Hodgson te praten. Engeland splitste zich prompt op in twee kampen. Pro en contra Hodgson.

Dat Hodgson een rijkgevuld palmares heeft, daar bestaat geen twijfl over. De man heeft meer clubs getraind dan dat Pol Van Den Driessche openlijke getuigenissen tegen hem heeft. Van Scandinavië tot de Verenigde Arabische Emiraten, overal is Roy geweest. 

Daaronder ook enkele echte topclubs. Met Internazionale bereikte hij de finale van de toenmalige UEFA Cup, die hij op penalties verloor van Schalke. Akkoord, in die periode bij Inter bereikte hij best wat succes, maar het verschil met nationaal bondscoach was dat hij toen geen druk had. Inter had de jaren ervoor zwak gepresteerd, dus Hodgson had daar niets te verliezen. 

Eind 2007 belandde Hodgson terug in Engeland, hij werd er trainer van Fulham. In zijn eerste seizoen behoedde hij Fulham op de laatste speeldag van degradatie. In 2010 leidde hij The Cottagers naar de finale van de Europa League, waar ze verloren van het Atletico Madrid van Diego Forlan en Sergio Aguero. Na dat succes werd hij in Liverpool met de grote trom binnengehaald. Hij kon de verwachtingen nooit inlossen en verliet The Reds na een half seizoen. Bij West Brom vond hij onderdak en kende er rustige vastheid. Mooi genesteld in de tweede helft van het klassement. The Baggies waren tevreden.

Nu krijgt Roy waarschijnlijk de zwaarste opdracht van zijn carrière. Bij Engeland wordt hij met de druk opgezadeld van een hele natie die al sinds 1966 snakt naar grote tornooiwinst. Of hij die druk aankan, kan in vraag getrokken worden. Gebaseerd op zijn kortstondige passage bij Liverpool zeg ik nee. Hij moet de eerste twee groepswedstrijden de afwezigheid van Rooney opvangen en dan nog heel wat toppers uit de weg ruimen. Dat Engeland vanaf de poules een underdogpositie kan aannemen, speelt dan weer wel in zijn voordeel.

Bijkomend nadeel is dat Hogdson een zeer korte inloopperiode heeft. Een dikke maand krijgt hij om alles in orde te krijgen voor het EK, geen al te beste voorbereiding. Hij weet wie hij wil en hoe hij wil spelen, maar om een groep tornooigericht te krijgen, zijn meerdere wedstrijden nodig. Die krijgt hij niet. 

Toch wens ik Hodgson veel succes. En Harry Redknapp, die Engels bondscoach als zijn voetbalpensioen zag, wens ik toch nog een leuk loopbaaneinde met de titel voor Tottenham of zo.