Premier League 2013-2014

Aan de vooravond van de belangrijkste competitie ter wereld, laat elke expert zijn licht schijnen over het komende seizoen. Zelf kan ik dus niet ontbreken. (Enige ironie is hier van toepassing) Toch, laat me een poging doen om het seizoen 2013-2014 van de Premier League te voorspellen. U mag me op het einde van het seizoen feliciteren. Of veroordelen.

Tot spijt van de fans van Arsenal, zie ik een titelstrijd tussen drie teams: Manchester City, Manchester United en Chelsea. Op dit moment geef ik een licht voordeel aan de Citizens. City versterkte zich op cruciale plaatsen. Met Fernandinho, Jovetic, Negredo en Jesus Navas gaven ze veel geld uit maar haalden ze wel kwaliteit binnen. Met Manuel Pellegrini staat er nu ook een standvastige kapitein aan het roer. David Moyes heeft met Manchester United een mindere voorbereiding achter de rug en wacht nog op een big signing. Ook de twijfel rond Rooney blijft voor onrust zorgen en pas op 1 september zal duidelijk zijn hoe Man U er echt voor staat. Uitkijken hier naar wat Adnan Januzaj kan tonen in zijn debuutseizoen. Chelsea haalde Jose Mourinho terug wat sowieso voor vuurwerk zal zorgen. Of hij vasthoudt aan de vaste namen of aan onze vriendjes Lukaku en De Bruyne is nog koffiedik kijken. Chelsea zal stabiliteit moeten tonen tijdens het jaar om mee te kunnen met de andere twee maar zijn daar met Mourinho zeker toe in staat.

De enige ploeg uit de top vier van vorig jaar die niet van manager wisselde is Arsenal. Ook daar is het nog wachten op inkomende transfers. Supporters worden stilaan onrustig want het is niet de gewoonte van Arsene Wenger om diep in de buidel te tasten. Een titel zal wederom niet voor dit jaar zijn en de vraag is dan hoe lang Wenger nog blijft zitten. Vlakbij Arsenal zitten de buren van Tottenham met het vraagteken genaamd Gareth Bale. Vetrekken zal hij sowieso en de vraag is dan wie dan opstaat. Tottenham haalde onder andere Capoue, Chadli, Paulinho en Soldado binnen. Uitkijken wordt het vooral naar de laatste. Prominent doelpuntenmaker in Spanje maar lukt dat ook in de Premier League? De strijd om de vierde plaats zal zoals elk jaar weer pas op het einde beslecht worden. 

Everton en Liverpool mogen het daarachter uitvechten. Wat doet Luis Suarez? Het lijkt cruciaal voor Liverpool want hij was vorig seizoen bijna op zijn eentje verantwoordelijk voor de prestaties van de Reds. De tandem Sturridge - Coutinho zou spektakel moeten opleveren maar kunnen ze - en dan vooral Sturridge - ook blessurevrij blijven? Everton haalde met Gerard Deulofeu een van Europa's grootste toptalenten binnen maar een zwaluw maakt de lente niet. Met Arouna Kone en Antolin Alcaraz koos nieuwe coach Martinez voor vertrouwde namen als andere transfers. Mirallas staat voor het jaar van de bevestiging, Fellaini verkast misschien nog naar Man U. 

Swansea en West Brom, twee teams die het vorig jaar niet slecht deden, moeten ook bevestigen dit jaar. Swansea moet dat zeker kunnen. Ze wisten Ashley Williams en Michu te houden en hebben met Michael Laudrup een klasbak als trainer. 

Van de nieuwkomers verwacht ik het meeste van Hull City. Steve Bruce kent de Premier League en The KC Stadium is nooit een fijne plaats om als bezoekend team te spelen. Crystal Palace zal helaas tekortschieten, Cardiff doet mooie inspanningen maar lijkt me toch te licht. Van de ploegen die er vorig seizoen waren, gok ik op een moeilijk seizoen voor Stoke City en Sunderland.

Enkele gokjes:

Kampioen: Manchester City.

Champions League: Manchester United, Chelsea en Tottenham. (Sorry Arsenal)

Degradatie: Crystal Palace, Stoke City, Cardiff.

Verrassing: Swansea.

Topschutter: Robin Van Persie.

Player Of The Season: Yaya Toure.

Manager Of The Season: Michael Laudrup.

Young Player Of The Season: Gerard Deulofeu.

Neymar

U heeft ongetwijfeld met volle teugen genoten van de Confederations Cup. Welke rechtschapen voetballiefhebber heeft dat niet gedaan? Er was het euforische Tahiti, het tiki-taka van Spanje en de frivoliteit van Brazilië. En er was Neymar.

 

Neymar da Silva Santos Junior was voor velen tot voor kort bekend om twee zaken. Hij moet ongeveer de meest bekeken voetballer zijn op youtube en hij werd net voor de Confederations Cup voor meer dan 50 miljoen euro getransfereerd van Santos naar Barcelona. 50 miljoen euro voor een voetballer die tot dan enkel in Brazilië schitterde. Een grootse belofte die absoluut in Europa moest komen voetballen. Het is een verhaal dat we hier al vaker hoorden. 

U hoort het aan de ondertoon, ik blijf een beetje afwachtend. Wat Neymar liet zien op de Confederations Cup was alvast veelbelovend, op zijn verschrikkelijke schwalbes na. Toch heeft hij daarmee nog niets bewezen. Het Braziliaanse voetbal is geen Europees voetbal. Vraag dat maar aan drie andere vrolijke voetballende jongens: Robinho, Pato en Fred.

Fred, de naam is gevallen. Ik zag hem scoren aan de lopende band de afgelopen dagen en kreeg de impuls om maar eens te gaan zoeken waar die ondertussen voetbalde. Want was Fred niet de sterke Braziliaanse spits van Olympique Lyon die goals scoorde aan de lopende band? Dat was hij inderdaad. Of toch een jaar lang. Daarna minderde het snel en trok hij terug naar Brazilië, waar hij zijn torinstinct terugvond. 

Hetzelfde geldt voor de andere twee jongens. Robinho en Pato werden als de nieuwe Braziliaanse halfgoden naar Europa gehaald. Beiden maakten indruk met frivool voetenwerk maar konden nooit hun stempel drukken bij Europese toppers als Real Madrid, Manchester City en AC Milan. Toen Robinho naar City trok was dat nog niet eens een topclub. Hij was gewoon niet goed genoeg meer voor Real.

Ik wil Neymar gerust een kans geven. Maar laten we hem niet bombarderen tot wereldspits alvorens hij dat hier ook echt bewezen heeft.

Prins(l)elijk

's Ochtends, wanneer ik vrolijk naar het werk spoor, durf ik al eens de krant te lezen. Zoals elke zichzelf respecterende burger doe ik dat op mijn iPad. Vandaag viel mijn oog op een interview met Filips Dhondt, de 'Belg die AS Monaco mee naar de top moet brengen'. Lange tijd manager bij Club Brugge maar nu in het prinsdom beland als algemeen directeur. 

De reden waarom Dhondt in de krant staat is simpel: "We gaan geen volledige ploeg kopen, maar wel een halve." De centjes daarvoor komen uit de portefeuille van de Rus Dmitry Rybolovlev. Voor wie meer wil weten over de man raad ik aan om zijn Wikipediapagina te raadplegen. Hier terug naar de essentie.

Monaco promoveerde dit jaar opnieuw naar de Ligue 1. Komend seizoen hoopt het een vooraanstaande rol te kunnen spelen in die Ligue 1 en meteen Europa in te geraken. Hiervoor werden Joao Moutinho en James Rodriguez al losgeweekt bij Porto voor de gezamenlijke prijs van 70 miljoen. In de wachtrij staan nog Falcao, Victor Valdes en heel wat andere sterren.

Dhondt beweert bij hoog en bij laag dat er niet blind gekocht wordt maar dat er gerichte aankopen gedaan worden. Gericht kopen is natuurlijk net ietsje makkelijker als geld geen rol speelt. Spelers worden overtuigd met het argument dat de regio mooi is, wat volgens Dhondt zeker meespeelt in de keuze van de spelers. Persoonlijk zou ik zelf ook naar Monaco gaan om te kunnen spelen in een stadion met atletiekpiste en gemiddeld 5000 toeschouwers. U toch ook? Of toch om andere redenen?

Die transfers gaan niet ten koste van de eigen jeugd, verzeker Dhondt. Laat ons een kat een kat noemen. Wie zicht heeft op een voorlinie met Di Maria, Falcao, Tevez en Menez laat weinig ruimte voor het jonge Belgische rastalent Yannick Ferreira-Carrasco. Dan maak je die jongen enkel loze beloftes. Maar, zegt Dhondt, als je een grote club bent moet je nu eenmaal sterk investeren. En dat gebeurt allemaal binnen de Franse en Europese regelgeving.

Daar knelt het schoentje. Die regelgeving is te laks. Jean-Luc Dehaene kwam een aantal jaren geleden naar voren als de grote bezieler van de Financial Fair Play. Dat systeem moest uitspattingen als deze voorkomen. Vermits Monaco nog niet Europees speelt, zijn deze regels echter nog niet van toepassing. Belachelijk. Zolang Monaco niet Europees speelt, zou het dus kunnen blijven investeren. De Financial Fair Play, voor de revolutie die het aankondigde, is voorlopig niets meer dan een loze belofte gebleken.

Tot slot nog dit: Dhondt garandeert dat Rybolovlev niet snel zal vertrekken. "Oh, maar hij heeft niet de bedoeling om er snel uit te stappen," dixit Filips De Goedgelovige. Hopelijk voor Dhondt heeft hij volgend jaar niet plots de bedoeling om zijn geld ergens anders te steken. Met Russen weet je nooit.

Hannes Van Der Bruggen | “Realistisch blijven en maximum eruit halen”

Op maandag 25 maart speelt onze nationale beloftenploeg voetbal een kwalificatiewedstrijd tegen Cyprus in Leuven. Een van de vaste keuzes van beloftencoach Johan Walem is Gentenaar Hannes Van Der Bruggen. Naast topsporter ook student journalistiek. Een Buffalo met brains.

Hoe goed is jullie generatie in vergelijking met de huidige kern van de Rode Duivels?

"Ik denk dat er veel kwaliteit bij ons zit maar ik denk dat hun generatie echt uitzonderlijk is. We gaan niet elke generatie hebben die de kapitein heeft bij de Engelse kampioen of met allemaal topspelers die in Engeland spelen."

Zijn er jongens die al dromen van die A-ploeg?

"Dat weet ik niet maar ik denk dat iedereen realist moet zijn en moet weten dat het op dit moment nog heel moeilijk is om daarbij te geraken. We spelen met een heel jonge ploeg waarvan de oudste 20 jaar oud is. Andere landen spelen vaak met jongens die 21 zijn. Maar voor sommige jongens is het zeker mogelijk om in de toekomst ook daarbij te geraken."

Jullie beginnen aan een nieuwe kwalificatiecampagne. Wat zijn de verwachtingen?

"Laat het mij zo zeggen: wij zouden ons heel graag kwalificeren. Bondscoach Johan Walem is gekomen omdat hij gelooft in onze ploeg en gelooft dat we ons kunnen kwalificeren. Ik denk dat het mogelijk moet zijn."

Niet alleen rond de nationale ploeg heerst een ware hype maar nu ook rond de beloften.

"Dat was inderdaad heel opvallend toen we in Mechelen tegen Spanje speelden. Daar was ongelooflijk veel volk. Normaal ben ik gewoon om bij de nationale ploeg voor ongeveer 250 toeschouwers te spelen. Ik had niet verwacht dat er voor de beloften ook zo veel belangstelling zou zijn. Dat is wel tof. De public relations doet daar echt wel heel goed zijn werk in. Het is belangrijk dat iedereen er in meegaat want zo doe je de nationale ploeg herleven. Een paar jaar geleden zat het Belgische voetbal in een dipje en nu zijn we weer hot. Dat motiveert ook extra. Het is altijd leuk als je voor meer volk kan spelen dan voor pakweg 100 en enkel scouts. Het is leuk als er wat sfeer en beleving in het stadion hangt. In Mechelen was dat leuk en dan zie je automatisch dat iedereen extra zijn best doet."

Jeugdopleidingen

Binnen jullie ploeg zijn er steeds meer jongens die hun neus aan het venster steken op het hoogste niveau. Helpt dat?

"Dat is een ervaring. Je moet eerst bij je club presteren om zo door te groeien. Ik denk dat in onze huidige beloftenploeg iedereen wat ervaring in eerste klasse heeft. De meesten weten dus wel wat het is om op het hoogste niveau te spelen. Dat is goed en die ervaring moet je meenemen." 

Bij de jongeren generaties zijn er wel steeds meer spelers die snel naar het buitenland vertrekken.

"Inderdaad en ik weet niet of dat zo’n goed idee is. Vaak wordt het hoofd van die spelers zot gemaakt. Vooral hun entourage eigenlijk zit daar voor een groot deel tussen. Ik zou het niet doen. Ik heb de kans gehad om mij financieel te verbeteren maar dat is eigenlijk op die leeftijd niet belangrijk, wel de progressie die je maakt. Ik denk dat ik hier veel meer progressie kan maken dan als ik naar buitenland zou gaan. Ik denk niet dat de jeugdopleidingen veel beter zijn in het buitenland. We zijn aan een inhaalbeweging bezig. Een paar jaar geleden was het zeker niet zo hoogstaand als nu. Ik denk dat deze generatie een voorbeeld is dat het steeds beter wordt en we daar de vruchten van plukken. Veel andere spelers komen ook naar België nu."

Ondanks de betere jeugdopleidingen blijft de doorstroming toch relatief beperkt in eerste klasse.

"Dat is waar en dat is het enige minpunt. In Nederland zie je dat veel meer en veel beter. Misschien is clubs belonen voor doorstroming wel een goed idee. Dit jaar is een uitzondering. Er zijn vrij veel jonge Belgen doorgebroken bij hun club. Misschien is dat een trend die zich de komende jaren doorzet. Ik hoop dat dat doorgaat. In de Nederlandse competitie spelen veel meer Nederlanders. Dat staan niet alleen jonge Nederlanders maar Nederlanders tout court in de basis. Daaraan zie je dat ze veel spelers voortbrengen die op hoog niveau kunnen spelen en dat zie je ook aan hun nationale ploeg."

Journalistiek

Je combineert topsport met een opleiding journalistiek. Hoe werkt dat concreet?

"Ik zit vrij vaak op de club om niet te zeggen bijna altijd. Meestal ga ik na training naar de les maar niet zo heel veel. Ik splits mijn jaren ook op. Ik vind het wel leuk om verstrooiing te hebben zodat ik iets anders heb en over andere dingen kan praten buiten die engheid van het voetbal. Het is in zekere zin een uitlaatklep. Je bent in een andere omgeving en daar kan ik alles van me afzetten. Daar moet ik niet over voetbal praten terwijl je hier niet veel anders doet dan voetballen."

Ga je door je opleiding anders om met de media?

"Ja en nee eigenlijk. Je weet waar journalisten naar gaan vragen en wat ze willen weten. Ik weet er natuurlijk nog niet alles van. Soms kan ik me als voetballer wel ergeren aan wat journalisten soms vragen. Of schrijven ze zaken zonder bronnen na te trekken of zelfs complete onwaarheden. Daar kan ik me aan ergeren. Af en toe zoeken ze allemaal gangetjes om toch maar een primeur te krijgen. Dat is sensatie zoeken en daar hou ik niet van. Ik heb het liever objectief."

Is het iets waar je later in verder wil gaan?

"Ja, al weet je natuurlijk niet wat de toekomst brengt. Het belangrijkste is me nu concentreren op het voetbal en daarna kan ik verder kijken wat ik eventueel zou doen. Nu is het nog veel te vroeg om daaraan te denken. Ik weet niet of ik mijn studies zal afmaken. Als er een goed bod komt of een mooie club, waarom zou ik daar dan niet op ingaan? Op dit moment denk ik niet dat ik in het voetbal wil blijven na mijn spelerscarrière. Het is een vrij harde wereld en ik denk niet dat ik er lang wil in blijven. Nu ben ik er zeer gelukkig maar er gebeuren zodanig veel dingen waarvan ik denk dat het niets voor mij zou zijn. Het is heel mooi om voetbal te spelen maar soms zit er wel wat meer achter. Op dit moment heb ik niet echt ambitie om verder te gaan in voetbal."

Snap je de jongens die ervoor kiezen om niets bij te studeren?

"Tuurlijk snap ik dat en dat maakt iedereen voor zich uit. Ik heb nooit problemen gehad in het secundair en ik vond het tof om met iets anders bezig te zijn. Sommigen vinden plezier in een hele dag voor de playstation te zitten maar ik zou mijn dagen zo niet kunnen vullen. Iedereen bepaalt dat zelf, het is niet aan mij om daarover te oordelen. Dat is kwestie van je persoonlijke mening."

Parcours

Hoe ben je geraakt waar je nu staat?

"Dat is altijd heel gestaag gegaan. Ik ben nooit een toptalent geweest en veel mensen hadden ook nog nooit van mij gehoord. Ik ben altijd verder blijven groeien. Ik was nooit de beste van mijn ploeg maar maakte altijd voldoende progressie. Vorig jaar heb ik een aantal wedstrijden gespeeld, scoorde ik twee keer na elkaar en dan moet je geluk hebben dat je niet door de mand zakt. Dat zijn geluksfactoren."

Wat is er gebeurd met de jongens die wel beter waren?

"Veel jongens zitten in eerste klasse. Er zijn er ook die afgezakt zijn en toch op hun studies hebben ingezet. Voetbal heb je niet in de hand. Er gebeuren zoveel dingen waar je geen vat op hebt. Je moet vooral geluk hebben en op de juiste moment op de juiste plaats zijn."

Dit is je jaar van bevestiging. Voel je dat zelf ook zo aan?

"Toch wel want bevestigen is altijd moeilijker. Het was niet zo makkelijk maar wel heel leerrijk. Je ervaart dat daarom niet zo. Vorig jaar werd niets van mij verwacht. Nu kennen de mensen mij echt en wordt dat verwachtingspatroon ook hoger. Dat moet je van u zetten en het beste van jezelf geven."

Ben je daardoor zelf veranderd?

"Ik hoop van niet. Misschien ben ik op het veld wel harder geworden en durf ik meer terwijl je als jonge gast die net komt kijken vooral moet zwijgen, taken moet uitvoeren en moet doen wat je medespelers zeggen. Misschien dat ik daar wel meer geëvolueerd ben. Naast het veld hoop ik dat ik niet zoveel veranderd ben want dat zou jammer zijn. Dit jaar is er al een en ander gebeurd op onze club en daardoor groei je ook (Van Der Bruggen werd kapitein gemaakt, red.). Je moet proberen je verantwoordelijkheid te nemen en iedereen doet dat op zijn manier. Je kan zwijgen en niets doen maar je kan ook gewoon op een vriendelijke manier even vragen waarom iets nodig was en dan is dat snel opgelost."

Ambitie

Is er een verschil tussen spelen met de A-ploeg van AA Gent en spelen met de nationale beloften?

"Er is wel een verschil, vooral in mentaliteit. Bij de beloften zit je met spelers van je leeftijd en die mentaal even ver staan. Anderzijds, qua niveau, speel je met de beste van het land. In niveau is er niet heel veel verschil. Misschien is het fysiek iets minder hard. Ik vind het vooral leuk om daar te spelen. Het is ook een soort uitlaatklep. Je ziet jongens waar je vroeger nog tegen speelde of mee samen speelde. Er komen er bij en vallen er af. Dat is iets raar. Soms zie ik jongens vier of vijf jaar niet en opeens staan ze daar en dat is wel leuk."

Herinner je je nog de eerste keer dat je voor België opgeroepen werd?

"Dat was de allereerste match tegen Turkije bij de U15. Toen verloren we 2-0 maar hadden we wel goed gespeeld. Onder andere Romelu Lukaku, Mats Rits en Franco Zennaro waren daarbij. Eigenlijk was dat een vrij goede lichting. Lukaku schoof snel door omdat die zoveel progressie maakte dat die naar de eerste ploeg kon. Ik was toen 14 jaar en aan de nationale ploeg durfde ik helemaal niet denken. Er waren eerst selectiedagen en daar ging ik zonder veel verwachtingen naartoe. Ik vond het gewoon leuk om dat eens mee te maken. Ik weet nog dat ik niet fantastisch had gespeeld daar. Ik dacht dat het dus wel zou stoppen en vond het tof dat ik toch kon zeggen dat ik daar eens naartoe mocht. Uiteindelijk kreeg ik nog een brief in de bus en zo ging dat verder. Van de nationale ploeg herinner ik me best nog veel."

Waar liggen jouw ambities?

"Mijn ambities liggen hoog maar ik weet niet hoe hoog. Ik probeer zo hoog mogelijk te geraken en weet niet waar ik binnen twee of drie jaar sta. Ik hoop dat ik het maximum eruit kan halen, al weet ik niet wat mijn maximum is. Een droomclub heb ik niet echt. Ik zag Barcelona spelen tegen AC Milan in de CHampions League maar ik moet realistisch blijven. Dat is wel heel hoog. Het maximum er proberen uit te halen, dat is wat ik wil."

Verschenen in Leuvens Studentenweekblad Veto op maandag 18 maart 2013.

Milan

Laat mij dit blogbericht beginnen met een interessante tweet van Gary Lineker, u welbekend, gisteravond: 

To be classed as the best ever, this Barca side need to find a way of defeating these tactics. #InterChelseaCelticMilan

Het is mij zeker niet de bedoeling om de klasse van Barcelona in twijfel te trekken, verre van. Hoewel ik niet kan oordelen of ze de beste ploeg aller tijden zijn, mag duidelijk zijn dat Barcelona de beste ploeg is van de afgelopen jaren. Maar gisteren werden ze geconfronteerd met hun grote vijand: een goede organisatie bij de tegenploeg.

Massimiliano Allegri zal de tapes van Barcelona tegen drie bovenstaande teams (Inter, Chelsea en Celtic) aandachtig bekeken hebben ter voorbereiding van de wedstrijd gisteren. Niet toevallig waren dat drie teams die Barcelona wel konden verslaan. Inter schakelde Barcelona in 2010 uit met een zuivere catenaccio. Chelsea gebruikte de harde aanpak om vorig jaar Barcelona uit te schakelen en Celtic won in de poulefase van dit jaar met een ijzeren discipline en vechtlust. Allegri dacht: ik combineer ze alledrie. 

Slim gedacht en het werkte ook. Waar Sulley Muntari in het begin de opdracht leek te krijgen om simpelweg op Xavi te kleven, gaf hij het na vijf minuten op. Muntari speelde overigens een zwakke partij maar scoorde wel een knappe 2-0. Dan maar collectief een dubbele gordel vormen om Barcelona op te vangen onder leiding van oude rot Massimo Ambrosini en Ricardo Montolivo. Nooit meer dan zes a zeven meter van elkaar wijkend stuurden ze het Milanese schip door de aanvalsgolven van Barcelona. Al waren de aanvallende kanonnen bijzonder stil. 

Pedro maakte behalve wat frivole hakjes en overstapjes weinig klaar. Iniesta had het bijzonder moeilijk tegen de zeer sterke Abate. Lionel Messi was de enige die zich af en toe kon losmaken maar ook dan volgde er, naar zijn normen, veel te weinig. Messi heeft tegen Italiaanse tegenstanders trouwens 790 minuten op rij geen doelpunt meer gemaakt vanuit open spel. 

Op het middenveld kreeg Fabregas absoluut geen greep. Xavi dirigeerde als vanouds zonder echt gevaarlijk te worden. Daar ligt alweer de verdienste bij Montolivo en Ambrosini. Kevin-Prince Boateng en in mindere mate Muntari kweten zich trouwens ook van hun verdedigende taak door hun backs bij te springen terwijl  ook Pazzini zich geregeld liet terugzakken.

Vooraan moest El Shaarawy het dan maar oplossen en die deed dat uitstekend. Af en toe wat onstuimig maar telkens dreigend en een sublieme assist bij het doelpunt van Muntari. Dat doelpunt verdubbelde de voorsprong van Milan wat de opdracht voor Barcelona nog wat moeilijker maakt voor de return in Nou Camp, waar Milan vermoedelijk dezelfde spelwijze zal hanteren.

Laten we de discussie rond het al dan niet handspel bij het eerste doelpunt achterwege laten en gewoon krediet geven voor de verdiende overwinning van dit Milan. Het was dan misschien niet mooi om naar te kijken maar het is net dat wat het mooi maakte.

Stoke City

White Hart Lane, 22 december 2012, 16u54. Bij het laatste fluitsignaal van Tottenham Hotspur - Stoke City weerklinkt er boegeroep in het stadion. Niet zozeer omwille van de eigen prestatie, al was die niet denderend, maar vooral omwille van de prestatie van de bezoekers. Ik had de eer en het privliege - diepe zucht - om dat live te mogen aanschouwen.

Op voorhand vreesden we een saaie wedstrijd te zien. Stoke City is immer de minst gepasseerde verdediging van de Premier League. Dat komt hoofdzakelijk door hun oer-Britse stijl van spelen onder leiding van Tony Pulis. Sympathieke man en goede coach die hamert op het belang van verdedigende organisatie. Helaas verliest hij daarbij soms het aanvallende aspect van het voetbalspel uit het oog.

De eerste 25 minuten leek Stoke nochtans met goede bedoelingen te beginnen. Een kansje hier en daar met daarbij een niet onbelangrijke rol voor diepste spits Kenwyne Jones die een hele wedstrijd Dawson en Caulker van de nodige kopzorgen voorzag. Toen Tottenham na die 25 minuten de wedstrijd echter in handen begon te nemen, kroop Stoke terug in een egelstelling. Een egel die met zijn stekels op nog eens in een diepe put kroop ook.

Het systeem van Stoke is simpel. Eens de tegenstander met de bal over de middellijn komt, stelt Stoke een zogeheten dubbele muur op. De twee vleugelmiddenvelders zakken terug tot naast de achterste vier, de verdedigende middenvelders tot op het halve maantje van de rechthoek en de tweede spits fungeert als verdedigende middenvelder. Concreet betekent dat 10 mensen achter de helft van de eigen helft. Volgt u nog? (Ik laat de diepste aanvaller even buiten beschouwing)

Laten we even overgaan naar de situatie waarbij Stoke de bal wel heeft. Hier heb ik de middellijn wel weergegeven, dus laat u niet misleiden. Wanneer Stoke de bal verovert, wordt er negen van de tien keer geopteerd om van achteruit op te bouwen. Daarbij wordt letterlijk de bal eerst teruggespeeld naar de centrale verdedigers om dan een diepe bal te versturen op de diepe spits in de hoop dat iemand aansluit. 

Het voetbal van Stoke is zo eentonig maar toch efficiënt. Er is geen doorkomen aan. Na de match wordt er dan vaak gesproken over een goed georganiseerde ploeg omdat het not done is om te zeggen dat het eigenlijk oersaai voetbal is. Bij deze: het was oersaai. Respect voor de honderden, misschien zelfs een duizendtal, fans van Stoke die de trip naar Londen maakten om zoiets te bekijken. Respect voor de mensen die nota bene geld geven aan een abonnement van Stoke. U zou kunnen denken dat ik verbitterd ben omdat Tottenham niet won. Deels klopt dat. Maar deels is Stoke City, en heel wat mensen zullen me daarin gelijk geven, gewoon echt saai. Om niet te zeggen: anti-voetbal.

Malaise

Astridpark, zondag 11 november. Wapenstilstand lijkt ver weg gedurende de negentig minuten die Anderlecht gebruikt om Club Brugge volledig onder de voet te lopen. Zo erg hadden ze het zelfs aan de Ijzer niet gezien bijna 100 jaar geleden. Zo erg had de blauw-zwarte aanhang het in 30 jaar niet meer gezien.

De 6-1 nederlaag was het orgelpunt op een malaise die al enkele weken, eigenlijk maanden en zelfs jaren, aansleept bij Club Brugge. Een simpele blik op Wikipedia maakt veel duidelijk: laatste keer kampioen in 2005, laatste keer trofee 2007. Voor een topclub is dat eigenlijk te weinig. En dan dringt de vraag zich op? Is Club Brugge nog wel een topclub in België? Het antwoord laat ik aan u.

Tegen Anderlecht werd nog maar eens pijnlijk duidelijk hoe weinig vertrouwen in deze ploeg zit. Vertrouwen in elkaar, maar vooral in zichzelf. Jorgensen is een schim van de speler die vorig seizoen 15 keer scoorde voor AA Gent, Figueras zou de bal nog niet juist raken moesten ze deze aan zijn voet kleven en Odjidja. Wel ja, Odjidja. Deze ploeg kleeft als los zand aan elkaar. Bij nader inzien denk ik dat los zand nog sterker aan elkaar kleeft.

Natuurlijk is er het excuus dat er veel geblesseerden zijn. Dan nog heeft dit Club kwalitatief de breedste kern in eerste klasse. Dat mag dus geen excuus zijn. Een nog vaker gehoord excuus is dat er gebouwd wordt. Gebouwd aan God mag weten wat. Ik ben ondertussen de tel kwijt hoeveel keer de term club in opbouw de afgelopen jaren gevallen is. Het aantal keren dat ik me er reeds aan geërgerd heb, is zo mogelijk nog groter. 

Dat brengt ons bij het beleid van Club Brugge. Geleid door een man: Bart Verhaeghe. Dat is zo de facto en de jure. Verhaeghe kan enkel verdwijnen bij Club door Verhaeghe zelf. Een hoogst ongezonde situatie, maar Verhaeghe is nu eenmaal een man die weinig tegenspraak duldt. Hij komt uit de zakenwereld en heeft daar zo zijn weg naar de top ook gevonden. Om zijn uitspraken kracht bij te zetten, heeft hij de ideale handpop: Vincent Mannaert. Ooit beloftevol bij Zulte Waregem, nu niet meer dan een woordvoerder van Grote Bart.

Dit Club heeft snel hulp nodig. Ten eerste moet een nieuwe coach gevonden worden, iemand die - dixit Peter Vandenbempt - een storm kan ontketenen in de kleedkamer en ontzag afdwingt bij de spelers. Idealiter krijgt deze persoon ook een sterke stem in het sportieve beleid, want daar schieten Mannaert en Verhaeghe duidelijk tekort qua kennis. Tot slot moet het imago van de Club dringend veranderen. Club Brugge is de laughingstock geworden van de Jupiler Pro League. Tijd voor verandering.