U heeft ongetwijfeld met volle teugen genoten van de Confederations Cup.
Welke rechtschapen voetballiefhebber heeft dat niet gedaan? Er was het
euforische Tahiti, het tiki-taka van Spanje en de frivoliteit van
Brazilië. En er was Neymar.
Neymar da Silva Santos Junior was voor velen tot voor kort bekend om twee zaken. Hij moet ongeveer de meest bekeken voetballer zijn op youtube en hij werd net voor de Confederations Cup voor meer dan 50 miljoen euro getransfereerd van Santos naar Barcelona. 50 miljoen euro voor een voetballer die tot dan enkel in Brazilië schitterde. Een grootse belofte die absoluut in Europa moest komen voetballen. Het is een verhaal dat we hier al vaker hoorden.
U hoort het aan de ondertoon, ik blijf een beetje afwachtend. Wat Neymar liet zien op de Confederations Cup was alvast veelbelovend, op zijn verschrikkelijke schwalbes na. Toch heeft hij daarmee nog niets bewezen. Het Braziliaanse voetbal is geen Europees voetbal. Vraag dat maar aan drie andere vrolijke voetballende jongens: Robinho, Pato en Fred.
Fred, de naam is gevallen. Ik zag hem scoren aan de lopende band de afgelopen dagen en kreeg de impuls om maar eens te gaan zoeken waar die ondertussen voetbalde. Want was Fred niet de sterke Braziliaanse spits van Olympique Lyon die goals scoorde aan de lopende band? Dat was hij inderdaad. Of toch een jaar lang. Daarna minderde het snel en trok hij terug naar Brazilië, waar hij zijn torinstinct terugvond.
Hetzelfde geldt voor de andere twee jongens. Robinho en Pato werden als de nieuwe Braziliaanse halfgoden naar Europa gehaald. Beiden maakten indruk met frivool voetenwerk maar konden nooit hun stempel drukken bij Europese toppers als Real Madrid, Manchester City en AC Milan. Toen Robinho naar City trok was dat nog niet eens een topclub. Hij was gewoon niet goed genoeg meer voor Real.
Ik wil Neymar gerust een kans geven. Maar laten we hem niet bombarderen tot wereldspits alvorens hij dat hier ook echt bewezen heeft.
