Astridpark, zondag 11 november. Wapenstilstand lijkt ver weg gedurende de negentig minuten die Anderlecht gebruikt om Club Brugge volledig onder de voet te lopen. Zo erg hadden ze het zelfs aan de Ijzer niet gezien bijna 100 jaar geleden. Zo erg had de blauw-zwarte aanhang het in 30 jaar niet meer gezien.
De 6-1 nederlaag was het orgelpunt op een malaise die al enkele weken, eigenlijk maanden en zelfs jaren, aansleept bij Club Brugge. Een simpele blik op Wikipedia maakt veel duidelijk: laatste keer kampioen in 2005, laatste keer trofee 2007. Voor een topclub is dat eigenlijk te weinig. En dan dringt de vraag zich op? Is Club Brugge nog wel een topclub in België? Het antwoord laat ik aan u.
Tegen Anderlecht werd nog maar eens pijnlijk duidelijk hoe weinig vertrouwen in deze ploeg zit. Vertrouwen in elkaar, maar vooral in zichzelf. Jorgensen is een schim van de speler die vorig seizoen 15 keer scoorde voor AA Gent, Figueras zou de bal nog niet juist raken moesten ze deze aan zijn voet kleven en Odjidja. Wel ja, Odjidja. Deze ploeg kleeft als los zand aan elkaar. Bij nader inzien denk ik dat los zand nog sterker aan elkaar kleeft.
Natuurlijk is er het excuus dat er veel geblesseerden zijn. Dan nog heeft dit Club kwalitatief de breedste kern in eerste klasse. Dat mag dus geen excuus zijn. Een nog vaker gehoord excuus is dat er gebouwd wordt. Gebouwd aan God mag weten wat. Ik ben ondertussen de tel kwijt hoeveel keer de term club in opbouw de afgelopen jaren gevallen is. Het aantal keren dat ik me er reeds aan geërgerd heb, is zo mogelijk nog groter.
Dat brengt ons bij het beleid van Club Brugge. Geleid door een man: Bart Verhaeghe. Dat is zo de facto en de jure. Verhaeghe kan enkel verdwijnen bij Club door Verhaeghe zelf. Een hoogst ongezonde situatie, maar Verhaeghe is nu eenmaal een man die weinig tegenspraak duldt. Hij komt uit de zakenwereld en heeft daar zo zijn weg naar de top ook gevonden. Om zijn uitspraken kracht bij te zetten, heeft hij de ideale handpop: Vincent Mannaert. Ooit beloftevol bij Zulte Waregem, nu niet meer dan een woordvoerder van Grote Bart.
Dit Club heeft snel hulp nodig. Ten eerste moet een nieuwe coach gevonden worden, iemand die - dixit Peter Vandenbempt - een storm kan ontketenen in de kleedkamer en ontzag afdwingt bij de spelers. Idealiter krijgt deze persoon ook een sterke stem in het sportieve beleid, want daar schieten Mannaert en Verhaeghe duidelijk tekort qua kennis. Tot slot moet het imago van de Club dringend veranderen. Club Brugge is de laughingstock geworden van de Jupiler Pro League. Tijd voor verandering.
