Fabrice Muamba

Er zijn weinig momenten waarnaar ik zo uitkijk als een van de jaarlijkse trips richting White Hart Lane. Afgelopen zaterdag was het dan ook opnieuw zover. Ditmaal voor de kwartfinale van de FA Cup tegen Bolton Wanderers. Zowaar de tweede keer dit seizoen dat ik de Trotters aan het werk zou zien. De achtste keer Tottenham doorheen een aantal jaren, voor zover mijn geheugen het toelaat. 

Voor de wedstrijd het traditionele ritueel. Langs de shop, naar café Coach & Horses, alwaar mijn vader en ik menig drankje delen, een cheeseburger op weg naar het stadion en dan game time. Zo ook deze week. Al zou een tragisch voorval ditmaal het normale verloop van de rest van de dag plotsklaps wijzigen.

Minuut 42 moet het geweest zijn. Aanval van Tottenham afgebroken bij een 1-1 stand. De aandacht van een goede 30000 supporters verplaatst zich langzaam naar het midden van het terrein. Een Boltonspeler ligt roerloos op de grond. Hulp snelt toe van aan de zijlijn. 

Ietwat ongemakkelijk wurm ik mij langs mijn medesupporters. Ik wil de menigte voor zijn tijdens de rust en begeef mij alvast richting toiletten. In de gangen van het stadion hangen televisieschermen. Op de beelden staan spelers met handen voor hun hoofd, vertwijfeling maakt zich meester van hen. Ook van mezelf. Ik zie nog net hoe Howard Webb in overleg met de coaches van beide ploegen beslist de wedstrijd te staken en zoek mijn plaats terug in de tribune. 

Opnieuw boven gekomen, wordt Muamba op een draagberrie van het veld gedragen. Het hele stadion antwoordt met een rustig en respectvol applaus. Ik ben niet de enige bij wie de tranen in de ogen staan, merk ik eenmaal ik rondom me kijk. Berichten sijpelen door dat hij tien minuten gereanimeerd werd op het veld, waarna hij met spoed naar het ziekenhuis gebracht werd. De rest van de avond is een vreemde waas. Dat zou aan de alcohol kunnen liggen, al maakte het hele voorval mij op slag zo nuchter als een paasei.

Leerproces

De afwezigheid heeft lang genoeg geduurd. Ik dien mij opnieuw te mengen in het publieke debat. En wat betere mogelijkheid dan een oefenpot van de Rode Duivels.

Ik was over het algemeen gematigd positief over de prestatie van onze nationale ploeg. Natuurlijk dien je er rekening mee te houden dat het een oefenwedstrijd blijft, maar die vriendschappelijke wedstrijden worden steeds belangrijker in de aanloop naar september, wanneer het echte werk begint. Het wordt immers tijd dat de gouden generatie begint te oogsten.

Woensdagavond was een stadion in Heraklion het decor voor de wedstrijd tegen de Grieken die, in tegenstelling tot ons, wel naar het EK gaan deze zomer. Laten we de uitschuiver waarmee we begonnen, en het resultaat in het algemeen, vergeten en focussen op wat er naar de toekomst toe onthouden dient te worden uit dit potje voetbal.

Verdedigend zat het woensdag goed. Wat de doelman betreft is er ondanks alles, weinig verschil tussen Courtois en Mignolet. Beide maken weinig foutjes en verdienen allebei hun plaats in doel. Centraal in de verdediging mag na woensdag duidelijk zijn dat Kompany-Vermaelen de centrale tandem moet zijn. Vermaelen was mijns inziens zelfs de beste Duivel. Pijnpunt blijven de vleugelverdedigers. Verdedigend meer dan behoorlijk, maar in aanvallend opzicht ontbreekt het Alderweireld aan een strakke en goede voorzet. Op links had Lombaerts een offday, maar lijkt Vertonghen - ook geen vleugelback - het enige alternatief. Blijven zoeken dus.

Op het middenveld liep het eveneens vlot. Defour, Witsel en Fellaini hadden duidelijk nog wat van hun automatismen van bij Standard in de benen en met de vleugelaanvallers die regelmatig kwamen mee combineren, liepen de meeste combinaties op de korte ruimte aardig. Toch is de concurrentie hier hard. Dembele speelt bij Fulham op een zeer hoog niveau en is eigenlijk een betere optie dan Fellaini, of toch op de plaats waar Leekens Fellaini uitspeelt. Dat toonde hij ook in het begin van zijn invalbeurt. Door de rode kaart schoof hij op naar links, wat hem minder beviel. Witsel daarentegen is een certitude. Defour zal Simons vermoedelijk achter zich houden, maar zal volgens de nieuwe Leekens-politiek moeten blijven spelen, want Nainggolan is jong, gretig en toont in Italië dat hij een meer dan behoorlijk niveau aankan.

Aanvallend viel Dries Mertens op door afwezigheid. Chadli, die wel puik speelde, komt beter tot zijn recht wanneer hij puur vanop de flank mag aanvallen. Dat gebeurde woensdag heel weinig omdat de vleugelaanvallers zich sterk in de combinatie op het middenveld mengden. In die rol is Mertens effectiever en het is ook die rol die Hazard duidelijk beter afgaat. Efficiëntiegewijs kon het echter veel beter. Het grootste gevaar kwam, en dat hoeft niet te verbazen, vanop hoekschoppen. De laatste pass bleef eigenlijk te vaak uit, waardoor ook weinig echte kansen gecreëerd werden. De enige echte grote kans in de eerste helft kwam er wel na een schitterende dieptepass van Hazard.

Aanvallend wordt pijnpunt twee pijnlijk duidelijk. De diepe spits. Die hebben we (momenteel) niet. Er is een lang rijtje dat ervoor in aanmerking komt, maar die zijn ofwel uit vorm, ofwel spelen ze niet bij hun club, ofwel zijn ze toch net niet goed genoeg voor de nationale ploeg. Zo bijvoorbeeld Kevin Mirallas, die verzoop tussen de Griekse verdedigers. De invalbeurt van Lukaku toonde ook waar bij hem het schoentje knelt: matchritme en vertrouwen. En dan zijn er nog De Camargo, Vossen, Ogunjimi die reeds de revue passeerden, maar op dit moment ook niet geschikt lijken. Leekens riep De Ceulaer op om hem dan in de tribune te laten toekijken. Benji vond het niet erg, ik wel.

Al bij al had Leekens gelijk, dit was een interessante oefenpot. De komende wedstrijden tegen Montenegro en Engeland zullen dat des te meer worden.